درصورتیکه تعارض شهود شود شهادت هر دو طرف ساقط خواهد شد بنابراین امانی بودن مال باید به دلیل معتبر ثابت شود و اگر شخص غیر متهمی اعتراف کند که فلان مال نزد من امانت فلان کس است پذیرفته میشود.
امانتدار حق ندارد آن را بهجای ديگر ببرد، مگر آنكه احتمال دهد در آنجا از بين مىرود و بداند چون آنجا در نظر صاحبمال براى حفظ بهتر بوده است گفته است بيرون نبر، ولى اگر نداند به چه جهت اين سخن را گفته بايد بهجای ديگر نبرد و اگر ببرد و تلف شود احتياط واجب آن است كه عوض آن را بدهد.
چنانچه امانتدار احتمال دهد كه در آنجا از بين میرود بايد آن را بهجای ديگرى كه محفوظتر است ببرد و چنانچه مال در جاى اوّل بماند و تلف شود ضامن است.
اگر صاحبمال بميرد و چند وارث داشته باشد، امانتدار بايد مال را به همه ورثه بسپارد، يا به كسى كه وكيل همه آنان باشد بنابراين، اگر تمام مال را فقط به يكى از ورثه بدون اجازه ديگران بدهد ضامن سهم ديگران است.
هرگاه صاحبخانه در بين غذا خوردن بفهمد غذا نجس است، بنا بر احتياط واجب بايد به میهمانها بگويد، ولى اگر يكى از میهمانها بفهمد لازم نيست به ديگران بگويد فقط خودش بايد اجتناب كند، مگر اينكه با او معاشرت داشته باشند كه براى جلوگيرى از آلودگى خودش میتواند بعد از غذا خوردن به آنها بگويد تا دست و دهان خود را آب بكشند.
قطعاً چنین فردی در اشتباه است و باید او را ارشاد کرد.
شيرهاى كه از بازار مى گيرند و مى دانند فروشنده از اين مسائل باخبر است، پاك و حلال است و تفحّص لازم نيست.
در صورتی که ارزش آن کمتر از یک درهم است می توانند تحقیق مختصری نموده و در صورتی که صاحبش پیدا نشد هم می توانند خود استفاده کنند و هم آنکه صدقه دهند.
آبى كه بهاندازه كر يا بيشتر بوده، چنانچه شك كنيم از كر افتاده حكم آب كر را دارد و بهعکس، اگر آبى كمتر از كر بوده و شك داريم كر شده، حكم آب كمتر از كر را دارد.
احکام قسم جاری می شود.
اگر شك كنيم چيز نجسى استحاله شده يا نه نجس است.
آبى كه قبلاً پاك بوده شك داريم نجس شده يا نه پاك است و آبى كه قبلاً نجس بوده شك داريم پاکشده يا نه نجس است.
هرگاه آبى مطلق بوده، شك كنيم مضاف شده يا نه مانند سیلابهایی كه نمىدانيم به آن آب مىگويند يا نه حكم آب مطلق را دارد، يعنى میتوان چيزهاى نجس را با آن شست و وضو گرفت و غسل كرد، امّا بهعکس اگر آبى مضاف بوده، شك داريم مطلق شده، حكم آب مضاف را دارد.
