دیه دارد و دیه آن مانند دیه شکستگى استخوان است، یعنى یکپنجم کل دیه است و اگر بهبود یابد چهارپنجم آن یکپنجم محسوب میشود.
اگر پيش از ظهر مسافرت نمايد روزهاش باطل است، ولى قبل از آنكه به حدّ ترخص برسد نمیتواند روزه را افطار كند و اگر پيش از آن افطار كند كفّاره بر او واجب است (منظور از حدّ ترخص جايى است كه صداى اذان شهر را نشنود، يا بهجايى برسد كه ازنظر مردم شهر پنهان گردد).
اگر بهصورت گاز رقیق وارد بدن میشود مانعى ندارد و روزهاش صحیح است و ما نمونههای معمول آن را دیدهایم اشکالى ندارد.
در قربانی مستحب اشکالی ندارد، همچنين چند نفر میتوانند باهم شريک شوند و يک حيوان قرباني کنند.
در صورتی که نذر را بر زبان آورده و دسترسی به مداح مورد نظر دارد باید از او استفاده کند و اگر کوتاهی کرده اعاده نماید..
در مورد نحوه زدن شلاّق بین آن ها تفاوت است; یعنى باید به نسبت توان اشخاص شلاّق زد.
در فرض سؤال اشکالی ندارد، عقد صحیح است.
اگر مجبور بوده کفاره ندارد و الا کفاره دارد و کفاره آن یا اطعام شصت فقیر است و یا شصت روز روزه گرفتن.
اگر حياط مسجد را جزء مسجد وقف كنند و در ابتدا صيغه وقف را بر کل آنجارى كنند، حكم مسجد را دارد. امّا اگر بر آن صيغه وقف بهعنوان مسجد نخواندهاند و يا اطلاع نداريم كه چگونه صيغه وقف خواندهشده، دو صورت دارد؛ در مناطقى مثل جنوب كشور كه در بعضى فصول از حياط، جهت اقامه نماز و برنامههای مسجد استفاده میشود، حياط جزء مسجد است؛ امّا در مناطقى مثل شمال كشور كه از حياط مسجد چنين استفادهای نمیشود آن را جزء مسجد نمیدانیم.بهعبارتدیگر در چنين مواردى اگر حياط مسجد براى اقامه نماز و برنامههای مسجد است، جزء مسجد بوده و حكم آن را دارد و الا حکم مسجد را ندارد.به عبارت ديگر در چنين مواردى اگر حياط مسجد براى اقامه نماز و برنامه هاى مسجد است، جزء مسجد بوده و حكم آن را دارد و الّا حکم مسجد را ندارد.
اگر استبراء كرده ولى نمى داند درست بوده يا نه اعتنا به شك نمى كند.
اگر نذر او مطلق بوده و به سال خاصی نظر نداشته و ناگهان ناتوان شده کفاره ندارد ولی احتیاط آن است که سواره برود.
