در صورتی که آسیبی به او نرسیده باشد و حتی بدن او سرخ نشده باشد از ولی او عذر خواهی می کند و در صورت صلاح دید، ولی می تواند قصاص کند و اگر سرخ یا کبود و یا جراحتی وارد شده باشد باید دیه را به ولی او پرداخت نماید و گرفتن حلالیت کفایت نمی کند مگر در صورتی که مصلحت صغیر ایجاب کند که بخشیده شود در این صورت ولی می تواند ببخشد.
بهتر است این قید را بردارند و موکب مناسبی بود استفاده کنند.
در صورتی که (بیمه) متعهد هستند هزینه را بپردازد می تواند بگیرد.
مرد و زن پير كه روزه گرفتن براى آنها مشكل است میتوانند روزه را ترك كنند، ولى بايد براى هرروز يك مد (تقریباً 750 گرم) گندم يا جو و مانند اینها به فقير دهند و بهتر آن است بهجاى گندم و جو، نان را انتخاب كنند و در اين صورت احتياط واجب اين است بهاندازهای باشد كه گندم خالص آن مقدار يك مد شود.
اگر مخالفت با آن، موجب ایذاى وى گردد، واجب الإطاعه است.
تمام افرادى که جان و مال آنها محترم است، حقّ امتیازات آنها نیز محترم است.
بنا بر احتیاط واجب بخور غليظ روزه را باطل میکند اما بخور غير غليظ مانعي ندارد و معمولاً بخور دستگاهها غلیظ نمیباشد.
اگر چيزى براى حرم يكى از امامان يا امامزادگان نذر كند بايد آن را به مصارف حرم برساند، از قبيل تعميرات و فرش و روشنايى و خدّامى كه مشغول خدمت هستند و مانند آن، ولى اگر چيزى براى خود امام علیهالسلام يا امامزاده نذر كرده بى آنكه نام حرم را ببرد، مىتواند علاوه بر امورى كه ذكر شد صرف مجالس عزادارى و سوگوارى يا نشر آثار آن بزرگواران، يا كمك به زوّار آنها يا هر كار ديگرى كه نسبتى با آنها دارد بكند.
مانعی ندارد که خلاف نظر والدین عمل نماید ولی باید رعایت احترام آنها را بنماید.
درصورتیکه نیازمند باشد و عداوتی نسبت به مسلمین نداشته باشد اشکالی ندارد.
زكات فطره بر تمام كسانى كه قبل از غروب شب عيد فطر بالغ و عاقل و غنى باشند واجب است، يعنى بايد براى خودش و كسانى كه نانخور او هستند، هر نفر به اندازه يك صاع (تقريباً سه كيلو) از آنچه غذاى نوع مردم آن محل است، اعم از گندم و جو يا خرما يا برنج يا ذرت و مانند اينها به مستحق بدهد و اگر پول يكى از اينها را بدهد كافى است.
در فرض سؤال نماز یا نمازهایی را که خوانده است صحیح است اما باید برای نمازهای بعدی غسل نماید.
الف) احتمال کافى نیست; و ظن اگر سبب شود که او خود را مستحق بداند کفایت میکند.ب) شبهه آن است که انسان آن وطى را براى خود مجاز بداند; هرچند براثر عوارض آن را حرام ببیند. مثلاً تصوّر کند که ازدواج شرعى واقعشده، ولى در ماه رمضان یا در زمان عادت باهمسرخود نزدیکى کند. این هم مصداق وطى به شبهه است.ج) درصورتیکه باور کند آن وطى براى او حلال است، حکم وطى به شبهه جارى است.د) واطى به شبهه صاحب فراش نیست؛ و اگر آن زن شوهرى داشته باشد، فرزند به شوهر ملحق میشود.ه) هیچکدام وطى به شبهه نیست، هرچند تکلیف از چنین اشخاصى برداشتهشده است. ولى در نکاح فاسد، اگر خیال میکرده نکاح صحیح است، وطى به شبهه محسوب میشود.
نيّت احرام چنين است كه قصد مىكند کارهایی که بر محرم حرام است را، بر خود حرام بشمرد و به دنبال آن به اعمال عمره يا حج بپردازد و كافى است با در نظر گرفتن اين معنى، به زبان، يا در قلبش بگويد: «احرام مىبندم براى عمره تمتّع از حج واجب (يا مستحب) براى خودم (يا براى كسى كه از طرف او نیابتدارم) قربت الى الله» و منظورش از «احرام مىبندم» بناگذارى بر تحريم كارهاى مزبور بر خويش است و در احرام حج مىگويد: «احرام مىبندم براى حج واجب قربت الى الله» و در عمره مفرده مىگويد: «احرام مىبندم براى عمره مفرده قربت الی الله».
اگر قبلاً یکمرتبه با اذن پدر به عقد صحيح شرعي مردي درآمده، براي ازدواج مجدّد نيازي به اجازه پدر نيست؛ مشروط بر اینکه ازدواج دوّم به مصلحت او باشد.
