هرگاه كسى يكى از خويشاوندان خود را عمداً و بهناحق بكشد از او ارث نمیبرد، ولى اگر از روى خطا باشد ارث میبرد (مثل اينكه سنگى به هوا پرتاب كند و اتفاقاً به يكى از خويشان او بخورد و او را به قتل برساند) و در اين صورت از ديه قتل نیز ارث میبرد.
در مورد مرتد فطری: اگر ارتداد او در دادگاه اسلام ثابت شود، محکومبه اعدام خواهد شد و اموال او بهعنوان ارث به ورثه مسلمان او میرسد و همسرش از او جدا خواهد شد و حتى توبه كردن او نمیتواند جلوی اين احكام شديد را بگيرد، هرچند اگر واقعاً توبه كند در پيشگاه خداوند قبول میشود.اما مرتد ملی چند حکم متفاوت با مرتد فطری دارد. نخست اینکه اول او را توبه میدهند اگر توبه نکرد حکم قتل اجرا میشود دیگر اینکه اموال او میان ورثه تقسیم نمیشود مگر زمانی که بمیرد یا کشته شود سوم اینکه زوجهاش عده طلاق نگه میدارد از همان زمان که ارتداد حاصل شد در حالیکه زوجه مرتد فطری عده وفات نگه میدارد.
هرگاه داشتن مو سبب بيمارى، يا ناراحتى شديد گردد، جايز است آن را زايل كند؛ ولى كفّاره دارد.
نمازخواندن در هر دو خوب است.
چنانچه تورم در این مدت زیاد بوده حق دارد معادل متوسط اجناس در این مدت را هم بگیرد ولی سزاوار است نسبت به اشخاصی که ورشکست شدهاند مدارا کنند.
در فرض سوال، اگر تجدید تیمّم در وسط نماز براى او میسر باشد بى آن که منافى نماز به جا آورد لازم است انجام گیرد، مگر این که تکرار آن باعث عسر و حرج شود که در این صورت واجب نیست.
هرگاه انسان بداند مال او با اموال ديگران مخلوط شده و مقدار آن معلوم باشد و بداند كه مالك آن از چند نفر معيّن بيرون نيست، ولى نتواند مالك را بهطور معيّن تشخيص دهد، بايد در بين همه آنها بهطور مساوى تقسيم كند
درصورتیکه برای زمین پذیره خاصی داده است یا در حال حاضر حق اولویت آن قیمتی دارد باید آن را نیز حساب کند.
اگر از اوّل بخواهد به محلی كه كمتر از هشت فرسخ است برود و در وسط راه يا پس از رسيدن به آن مقصد قصد كند مسافرت خود را ادامه دهد بهطوریکه مجموع مسافرت او هشت فرسخ باشد، چون از اوّل قصد نداشته بايد نماز را تمام بخواند، ولى اگر در اثنا، يا پس از رسيدن به مقصد قصد كند ازآنجا هشت فرسخ يا بيشتر برود، نماز او شكسته است.
هرگاه مسافرى قصد ندارد ده روز در جايى توقف كند ولى قصدش اين است كه مثلاً اگر رفيقش بيايد يا منزل خوبى پيدا كند ده روز بماند بايد نماز را شكسته بخواند.
در فرض سؤال، سجده واجب نمیشود.
اگر در زمان حیات به نام او کرده و یا اینکه فرزند ساکن آن باشد، سایرین حقی در آن ندارند.
اگر شخصى نماز طواف را بجا نياورد و بميرد، بر پسر بزرگ او واجب است كه قضاى آن را بجا آورد؛ و اگر شخص ديگرى نيز بجا آورد كفايت مىكند.
