کفایت نمی کند.
احتمالا آنها به صورت جدی چنین حرفی نزده اند و اگر واقعا از روی رضایت واقعی گفته باشند مانعی ندارد.
به قصد ثواب انجام شود و نمازهای گذشته نیز قضا شود.
اگر طبق مقررات آن کشور حقوق و مزایا می دهند استفاده از آن مانعی ندارد.
اگر زن شرایطى را بر مرد شرط کرده باشد و مرد از آن شرایط تخلّف کند، یا در بعضى صفات زن را فریفته باشد و خلاف آن ثابت شود، زن حق فسخ عقد را دارد؛ و اگر قبل از دخول فسخ کند مستحق مهریّه نیست.
هرگاه شخصى كه احرام عمره بسته، به سبب عذرى دیرهنگام وارد مکه شود، بهطوریکه اگر بخواهد عمره بهجا آورد وقت وقوف به عرفات مىگذرد، يا مىترسد كه وقت آن بگذرد، چنين شخصى بايد از حج تمتّع (عمره تمتع) به حج افراد عدول كند و با همان احرام عمره تمتّع كه عدول به اِفراد كرده به عرفات برود و مثل ساير حجاج تمام اعمال حج را بهجز قربانى كه بر او واجب نيست انجام دهد؛ و بهاینترتیب حج او كامل مىشود و پس از بجا آوردن اعمال حج، عمره مفرده بجا آورد و حج او صحيح است و كفايت از حجةالاسلام مىكند.
باید به زبان بیاورد که باقیمانده مدت عقد موقّت را بخشیدم.
عقد صحیح است و جدا شدن قبل از اتمام مدّت عقد یا بخشیدن مدّت توسط مرد جایز نیست.
اگر ضرر قابل ملاحظه اى بر او وارد شود، حق دارد شکایت کند.
چنانچه انجام حج در اين شرايط تأثير چندانى در وضع و حال او نداشته باشد حج او صحيح است و رجوع بهکفایت در اين مورد شرط نيست.
مهریه مانند سایر بدهیهاست که اگر بدهکار نتواند یکجا بپردازد باید به اقساط بپردازد و اگر مهریه بهصورت اقساط تبدیل شود، حق حبس با گرفتن قسط اول برطرف میشود زیرا در آن موقع زوجه مسئول پرداخت اقساط دیگر که موعد آن نرسیده نیست.
اگر براثر ازدحام طواف کنندگان، انسان را بدون اختيار بهپیش ببرند، درصورتیکه با توجّه به اين امر و با اختيار خود وارد طواف شده، ضررى به طوافش نمىزند.
اگر زن را مجبور به این کار کند زنای به عنف محسوب می شود.
غالباً بعد از بيرون آمدن منى بدن سست مى شود، ولى اين موضوع جزء شرايط قطعى و نشانه ها نيست.
در جايى كه مجتهد صريحاً فتوا ندارد، بلكه مىگويد احتياط آن است كه فلان گونه عمل شود، اين احتياط را «احتياط واجب» مىگويند و مقلّد يا بايد به آن عمل كند و يا به مجتهد مساوی یا مجتهدی که بعد از مرجع تقلید فرد، اعلم از دیگر مجتهدان باشد مراجعه نمايد ولی اگر فتواى صريحى داده، مثلاً گفته اقامه براى نماز مستحب است، سپس گفته احتياط آن است كه ترك نشود، اين را «احتياط مستحب» مىگويند و مقلّد میتواند به آن عمل كند يا نكند.
