اگر موجب نجات جان مسلمانی از مرگ يا بيمارى همیشود جايز است؛ و عدم رضايت ولی میت مشكلى ايجاد نمیکند و فرقى بين مجهولالهویه و غير آن نيست; ولى احتياط صرف ديه آن در خيرات براى ميّت است.
كسى كه به عهد خود عمل نكند بايد كفّاره بدهد و كفّاره عهد مانند كفاره نذر است، يعنى سير كردن شصت فقير، يا دوماه روزه پى در پى (يعنى سى و يك روز آن را پشت سر هم به جا آورد) يا آزاد كردن يك بنده؛ و در زمان ما كه بنده آزاد كردن موضوع ندارد در ميان دو چيز ديگر مخيّر است.
هرگاه در حال قيام رکعت چهارم به امام اقتدا کند، بايد حمد و سوره را بخواند و اگر براي سوره وقت ندارد فقط حمد را بخواند و خود را در رکوع به امام برساند؛ اما اگر بداند با اقتدا کردن و خواندن حمد، به رکوع امام نمیرسد، بنابراحتياط واجب بايد صبر کند تا امام به رکوع برود بعد اقتدا کند. در تشهد و سلام آخر امام، بنا پراحتیاط واجب بهصورت تجافی مینشیند و تا سلام امام صبر میکند و بعدازآن برمیخیزد و بقيه نماز را بهصورت فرادا ادامه میدهد.
منظور این است که انسان هنگامیکه به دستشویی میرود درب آنجا را ببندد و یا پردهای که از دید محفوظ باشد برافرازد.
سرمه كشيدن در حال احرام موجب كفّاره نمىشود؛ مگر اینکه بوى خوش در آن باشد، كه در اين صورت اگر عمداً سرمه بكشد احتياط آن است كه يك گوسفند كفّاره بدهد.
لازم است رضایت فروشنده را ولو با دادن مبلغی به دست آورید.
كسى كه ضرورى دين اسلام يعنى چيزى را كه همه مسلمانان مىدانند (مانند معاد روز قيامت و واجب بودن نماز و روزه و امثال آن) را منكر شود، چنانچه ضرورى بودن آن را بداند، كافر است و اگر در ضرورى بودن آن شك دارد كافر نيست، ولى احتياط مستحب آن است كه از او اجتناب شود.
این محاسبات جفر محسوب نمی شوند و اعتباری ندارند.
در فرض سوال عقد دائم شما صحیح است هر چند بهتر است احتیاطا دوباره خوانده شود.
مصارف مذکور اشکالى ندارد ولى مردم باید توجّه داشته باشند که این نذورات را به عنوان ابراز ارادت به پیشگاه مولا امیرمؤمنان على(علیه السلام) بدهند و این که آن مکان منسوب به اوست، نه این که آن محل قطعاً قدمگاه آن حضرت است و اگر این گونه کارها سبب شود محلّ مشکوکى در نظر مردم اعتبار پیدا کند مشکل است.
تا زمانى كه اين تئورى به مرحله عمل نرسد و آثار و نتايج آن مشاهده نشود نمیتوان در مورد مسائل مختلف آن اظهارنظر كرد، ولى منافاتى با آيات قرآن ندارد زيرا شبیهسازی یک استثنا است نه یک قاعده کلی.
فتوا استنباط حکم دینی در یک زمینه با مراجعه به منابع دینی و بهره گیری از شیوه های شناخته شده استنباط می باشد. ولی آنچه در حکومت اسلامی توسط رهبر اعتبار می شود حکم نام دارد. رهبر با توجه به احکام کلی الهی و با التفات و دقت در شرایط موجود وظیفه ای را نسبت به مسئله خاص برای همگان یا گروهی از افراد یا فرد خاصی مشخص می کند. از نگاه شارع اطاعت از احکام کلی الهی و فتوای فقیه جامع شرایط مانند پیروی از احکام رهبر و ولی امر لازم است. با این تفاوت که فتوای فقیه برای خود او و مقلدانش لازم الاتباع می باشد در حالی که همگان باید از حکم رهبر اطاعت کنند به این معنی که هنگامی که مجتهد برای یافتن حکم کلی الهی در یک مسئله به منابع دینی مراجعه می کند و با بهره گیری از شیوه های مخصوصی که برای استنباط وجود دارد حکم مزبور را به دست می آورد و در اختیار مقلدان خود قرار می دهد از آن به (فتوا) یاد می کنند. بنابراین فتوا استنباط حکم کلی در یک زمینه با مراجعه به منابع دینی و بهر ه گیری از شیوه های شناخته شده استنباط می باشد. وقتی رهبر با توجه به احکام کلی الهی و نظام های اسلامی و با التفات و دقت در شرایط موجود وظیفه ای را نسبت به مسئله ای خاص برای همگان یا گروهی از افراد یا فرد خاص مشخص می کند این عمل را حکم می نامند.
نگاه غیرعمدی اشکال ندارد و رفتوآمد چنین زنهایی در کوچه و خیابان نمیتواند مانع رفتوآمد مردان مسلمان گردد اگرچه بدانند بدون قصد، نگاهشان به آنها میافتد.
