مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

اگر ضروری نیست سفر نکند.

احتیاط آن است که قضا کند مگر اینکه امام‌جمعه خلاصه واجبات خطبه را بعد از اذان تکرار کرده باشد.

نفقه را از سهم‌الارث او برمی‌دارند.

درصورتی‌که مورد اعتماد باشند اشكالى ندارد.

درصورتی‌که بيمار از آن سوءاستفاده كرده و كار طبيب چنين اثرى نداشته، دستمزد او حلال است.

مدرک عمده بر تفاوت بین پدر و مادر در این حکم، روایات فراوانى است که در این زمینه وارد شده است. بسیارى از این روایات کلمه «رجل» یا کلمه «اب» دارد. جالب این که تنها در سوال راوى نیست، تا بگوییم راوى سوال از محلّ ابتلاى خود کرده، بلکه در کلام امام(علیه السلام) نیز وجود دارد، که خود دلیلى بر تفاوت مى باشد. و به یقین حمل «رجل» یا «اب» بر مفهوم اعمّ، به حسب متفاهم عرب امکان ندارد، و تعبیر به «والد» نیز ظهور در همین معنا دارد، و حمل بر مفهوم اعمّ بسیار مشکل است، و با موازین فقهى نمى سازد. به علاوه، مساله تقریباً اجماعى است و مخالفت با آن، با این همه اقوال و روایات، با ذوق فقه سازگار نمى باشد. و تمسّک به قاعده «درء» در این جا بسیار مشکل است; زیرا عمومیّت قانون قصاص از آیات و روایات عدیده استفاده مى شود، و استثناء کردن از آن، دلیل محکمى مى خواهد که در مورد مادر وجود ندارد. ضمناً این تفاوت، فلسفه نسبتاً روشنى هم دارد که شاید بر خوانندگان عزیز که اهل تحقیق هستند، پوشیده نباشد. خوب بود فکرى براى گرفتن این امتیاز از پدر مى کردید; نه این که این امتیاز را به مادر بدهید!!‌

هرگاه زوج یا زوجه از دنیا برود و وارث دیگرى نباشد، اگر زوجه از دنیا برود تمام مال از آنِ زوج است و اگر زوج از دنیا برود، یک‌چهارم مال از آنِ زوجه و بقیّه به امام (علیه‌السلام) تعلّق مى‌گیرد؛ و در زمان ما باید به دست حاکم شرع برسانند؛ و اگر واقعاً آن زن نیازمند باشد، حاکم شرع مى‌تواند همه یا قسمتى از آن را به او بازگرداند.

كسى كه آب براى غسل كردن ندارد مى تواند با همسر خود نزديكى كند و تيمّم براى او كافى است، خواه بعد از داخل شدن وقت نماز باشد يا قبل از آن.

سکنی آن است که به شخصی اختیار دهند از مسکنی، فلان مدت استفاده کند‌

این کار مناسب قرآن نیست ولی کنار آیات موردنظر می‌توانید علامت کوچکی بگذارید.

بله قبول میشود.‌

در صورت ضرورت اشكال ندارد.

درصورتی‌که در این مسئله از ما تقلید نکرده‌اند، می‌توانند به مجتهد دیگری رجوع نمایند.

ثواب متوسط دارد و قابل تدارک و جبران نیست.

در مجالس عمومی یا در کلاس درس یا مانند آن و صحبت‌های عادی و معمولی مانعی ندارد اضافه بر آن جایز نیست مگر این‌که واقعاً بخواهند مقدمات ازدواج با یکدیگر را فراهم کنند.