1- قرعه در ابواب قصاص و حدود جارى نمیشود.2- دیه در میان همه آنها بهطور مساوى تقسیم میشود.
اگر اطراف مرقد مسجد نیست نماز تحیت ندارد اما اگر نماز زیارت واردشده میتوانند بخوانند در غیر این صورت خواندن دو رکعت نماز به نیت قربت مطلقه و اهداء ثواب آن به امامزاده مانعی ندارد.
تعیین ساعت لازم نیست و گفتن روز کفایت می کند و لی اگر در وسط روز اول عقد موقت خواندند و مدت آن را دو روز معین کرده باشند باقیمانده آن از روز سوم محاسبه می شود یعنی زمان را به صورت تلفیقی محاسبه می کنند تا دو روز کامل پایان یابد.
چنانچه درختى را كه قطع آنجايز نيست قطع كند، احتياط آن است كه يك گاو كفّاره دهد؛ خواه آن درخت بزرگ باشد، يا كوچك.
حکم مجهولالمالک را دارد.
گفتن سه تکبیر بعد از پایان نماز مستحب است.
چنین مطلبى صحت ندارد و آسیب به بدن در عزادارى اشکال دارد.
نجس بودن چيزى از سهراه ثابت میشود: اوّل آنکه انسان يقين پيدا كند، ولى گمان حتّى گمان قوى كافى نيست؛ بنابراين، غذا خوردن در بعضى از اماكن عمومی که گاه انسان گمان قوى به نجس بودن آنها دارد جايز است، مگر آنكه يقين به نجاست پيدا كند. دوم آنکه «ذواليد» يعنى كسى كه چيزى در اختيار اوست (مانند صاحبخانه و فروشنده و خدمتكار) خبر دهد كه آن چيز نجس است. سوم دو نفر عادل و يا حتّى يك نفر گواهى دهد.
رمى جمره را مىتوان پياده يا سواره انجام داد و با دست راست يا چپ تفاوت نمىكند. در پرتاب كردن آن نيز طرز خاصی واجب نيست. وضو داشتن نيز شرط آن نمىباشد؛ هرچند بهتر است پياده و با وضو باشد و در آن حال دعا و ثناى پروردگار بگويد و با دست راست رمى كند.
در صورتی که ناچار باشد و مغایرت با وقفنامه حسینیه نداشته باشد اشکالی ندارد.
بهتر است از یک ماه قبل موهایش را نزند و احتیاط مستحب آن است که کمی بلند نگه دارد.
هرگاه قرض دهنده شرط كند كه زيادتر از مقدارى كه داده بگيرد، ربا و حرام است، خواه جنسى باشد كه با وزن و پيمانه خریدوفروش مىشود يا با عدد، بلكه اگر قرار بگذارد كه بدهكار عملى براى او انجام دهد يا جنس ديگرى اضافه كند، مثلاً شرط كند علاوه بر پولى كه قرض كرده مقدارى گندم هم به او بدهد، يا اينكه مقدارى طلاى نساخته را قرض دهد و شرط كند كه همان مقدار را ساخته پس بگيرد، همه اینها ربا و حرام است، ولى مانعى ندارد خود بدهكار بدون اينكه شرطى در كار باشد مقدارى اضافه كند بلكه اين كار مستحب است.
در فرض سؤال، مزارعه به هم نمیخورد و ورثه آنها بهجای آنان خواهند بود، ولى اگر زارع بميرد و شرط كرده باشند كه شخصاً زراعت كند مزارعه به هم مىخورد و اگر زراعت نمايان شده باشد بايد سهم او را به ورثهاش بدهند، ولى ورثه نمیتوانند صاحب زمين را مجبور كنند كه زراعت در زمين باقى بماند، مگر اينكه چيدن آن موجب ضرر و زيان آنها شود.
