مستحب است بعد از مرگ دهان میت را رویهم بگذارند كه باز نماند، چشمها و چانه میت را ببندند، دستوپاى او را صافکرده و پارچهاى روى او بيندازند، براى تشییعجنازه او مؤمنين را خبر كنند تا وقتى از محل مردن حركت ندادهاند روبهقبله باشد و در دفن او عجله نمايند، ولى اگر يقين به مرگ او ندارند، بايد صبر كنند تا کاملاً معلوم شود.
ملاك، حصول ظنّ شخصى براى قاضى است؛ ولى احتياط واجب آن است كه اماره نوعيّه اى نيز وجود داشته باشد.
باید دیه کامله در میان چهار نفر تقسیم شود و به صاحبان خون داده شود.
چون ما وقف را مشروط به صيغه نمى دانيم و با صِرف عمل نيز وقف صورت مى گيرد اين هم وقف محسوب مى شود و خارج كردن آن از محل وقف جايز نمى باشد،البتّه بايد توجه داشت اگر وقف بودن ثابت نباشد، حداقل هديه به محل وقف است كه باز هم خروج مال هديه از آن محل جايز نيست؛ مگر اينكه متعارف بين مردم در آن منطقه اين باشد كه اموال مربوط به حسينيه يا امثال آن، هم براى خود آن محل استفاده مى شود و هم براى مراسم هاى آن منطقه اگر چه خارج از مسجد يا حسينيه باشد؛ پس اگرچه وقف باشد ولى مى توان آن را موقتاً از محل وقف خارج كرد و در منطقه براى مراسم هايى كه محتواى آن هم سو با برنامه هاى مسجد و يا حسينيه باشد استفاده كرد. اينها در صورتى است كه واقف يا واهب شرط خاصّى نگذارد و الّا بايد به شرط عمل كرد.
تا ممكن است بايد با كمك گرفتن از اهل خبره و اطّلاع، جمع ميان بناى مسجد و حفظ آثار فرهنگى شود و اگر ممكن نشد، اولويّت با مسجد است.
معادل پول را باید به بیمه بپردازد و خسارت کارمندان را نیز جبران کند.
اجرای حد در حال روزه جایز نیست.
هرگاه ذكر را قبل از رسيدن به حدّ ركوع و آرام گرفتن بدن بگويد بايد آن را بعد از آرام گرفتن اعاده كند، حتّى اگر عمداً اين كار را كند احتياط واجب اين است كه نماز را نيز بعداً اعاده نمايد.
در فرض مسئله، شوهر مكلّف به اداى خسارت نيست.
احتیاط واجب آن است که با طهارت باشد. (چون در حکم عبادت است).
کفاره ی نزدیکی در نفاس را باید به فقراء و نیازمندان بدهند و با توجه به مستحب بودن آن، می توان به سادات یا واجب النفقه نیز پرداخت نمود.
هرگاه شخصى نداند لباس یا بدن او نجس است و نماز بخواند نماز او صحیح است و اتّصال برقرار است.
