مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

بعضى از تعبیرات این قرارداد حکایت از تعلیق در انشا می‌‌کند که موجب بطلان این معامله است و بعضى حکایت از نوعى بیع خیارى دارد و درمجموع احراز صحت چنین معامله‌ای میسر نیست و اصالة الفساد حاکم است; مگر این‌که بعد از موافقت بانک قبض و اقباض هرچند در ثمن یا مثمن حاصل شود، در غیر این صورت معامله مزبور اعتبارى ندارد.

ورزش کردن مجوز افطار روزه نمی‌گردد و چنانچه بتواند، باید ساعت ورزش خود را تغییر دهد و به فاصله زمانی افطار تا سحر و یا زمان‌هایی که توان بیشتری برای ورزش کردن دارد موکول نماید. در غیر این صورت، تنها مجوز افطار این است که در برخی روزها (مثلاً هفته‌ای 3-4 روز) قبل از ظهر به مقدار مسافت شرعی از شهر خارج و در آنجا افطار کند و برگردد؛ و تا ماه رمضان سال آینده قضای آن را بجا آورد.

در صورتی که (بیمه) متعهد هستند هزینه را بپردازد می تواند بگیرد.

در فرض سؤال نماز یا نمازهایی را که خوانده است صحیح است اما باید برای نمازهای بعدی غسل نماید.

الف) احتمال کافى نیست; و ظن اگر سبب شود که او خود را مستحق بداند کفایت می‌کند.ب) شبهه آن است که انسان آن وطى را براى خود مجاز بداند; هرچند براثر عوارض آن را حرام ببیند. مثلاً تصوّر کند که ازدواج شرعى واقع‌شده، ولى در ماه رمضان یا در زمان عادت باهمسرخود نزدیکى کند. این هم مصداق وطى به شبهه است.ج) درصورتی‌که باور کند آن وطى براى او حلال است، حکم وطى به شبهه جارى است.د) واطى به شبهه صاحب فراش نیست؛ و اگر آن زن شوهرى داشته باشد، فرزند به شوهر ملحق می‌شود.ه) هیچ‌کدام وطى به شبهه نیست، هرچند تکلیف از چنین اشخاصى برداشته‌شده است. ولى در نکاح فاسد، اگر خیال می‌کرده نکاح صحیح است، وطى به شبهه محسوب می‌شود.

تمام افرادى که جان و مال آنها محترم است، حقّ امتیازات آنها نیز محترم است.

درصورتی‌که نیازمند باشد و عداوتی نسبت به مسلمین نداشته باشد اشکالی ندارد.

هرگاه صاحب حقّ از صمیم دل گذشت کند، ذمّه میّت برى مى شود; ولى اگر بستگان میّت مى دانند که صاحب حقّ در اثر حیا یا اجبار چنین گفته، باید رضایت او را تحصیل کنند

مخرج بول با غير آب پاك نمى‏شود و تطهیر با شيلنگ‏هاى متّصل به آب‌لوله‌کشی كه در حكم جارى است و همچنین آب قلیل، یک‌مرتبه کافی است؛ هرچند بهتر است با آب قلیل دو بار باشد.

کسي که توانایی دارد، بايد نمازهاي قضا را ايستاده بخواند، البته اگر تعداد نمازهاي قضا، به‌اندازه‌ای زياد است که حتي به‌صورت تدريجي نيز بخواند، توان ايستادن ندارد، می‌تواند آن مقدار را که مشقت دارد، نشسته بخواند.

در صورتی که آسیبی به او نرسیده باشد و حتی بدن او سرخ نشده باشد از ولی او عذر خواهی می کند و در صورت صلاح دید، ولی می تواند قصاص کند و اگر سرخ یا کبود و یا جراحتی وارد شده باشد باید دیه را به ولی او پرداخت نماید و گرفتن حلالیت کفایت نمی کند مگر در صورتی که مصلحت صغیر ایجاب کند که بخشیده شود در این صورت ولی می تواند ببخشد.

ظاهر روایت اطلاق دارد.‌

بر مستمع طلب حلالیت لازم نیست ولی احتیاط مستحب است.

تقصیر جزء عبادات است و چون به فتوای ما تقصیر محرم توسط محرم دیگر حرام است و عبادت را با حرام نمی¬توان انجام داد؛ بنابراین نباید اکتفا کند و مجدداً تقصیر می¬کند.

مستحب است بعد از تکبیرِ الاحرام به‌قصد رجاء (به امید رسیدن به ثواب) اين دعا را بخوانند:يا مُحْسِنُ قَدْ اتاكَ الْمُسى‏ءُ وَ قَدْ أَمَرْتَ الْمُحْسِنَ انْ يَتَجاوَزَ عَنِ الْمُسيئِ انتَ الْمُحْسِنُ وَ أَنَا الْمُسيى‏ءُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلِّ عَلَى‏ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَجاوَزْ عَنْ قَبِيحِ ما تَعْلَمُ مِنّى. يعنى: «اى خداى نيكوكار! بنده گنهكارت به در خانه تو آمده است تو امر كرده‏اى كه نكوكار از گناهکار بگذرد، تو نیکوکاری و من گناهکارم، به حقّ محمد و آل محمد رحمتت را بر محمد و آل محمد بفرست و از كارهاى زشتى كه مى‏دانى از من سرزده بگذر!»