مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

1- كارد را پشت حلقوم حيوان فرو كنند و به طرف جلو بياورند كه حلقوم از پشت بريده شود.2- در جايى حيوان را بكشند كه حيوان ديگر آن را مى بيند.3- در موقع شب يا پيش از ظهر جمعه سر حيوان را ببرند، ولى در صورت احتياج عيبى ندارد.4- حيوانى را كه انسان خودش پرورش داده با دست خود بكشد.

اگر زن پدر انسان از شير مربوط به پدر او، دخترى را شیر داده باشد پسر نمى تواند با آن دختر ازدواج نمايد.

زنى كه عادت وقتيّه دارد اگر بيشتر از ده روز خون ببيند و نتواند تعداد روزهاى حيض را به واسطه نشانه هاى آن تشخيص دهد، بايد مطابق تعداد روزهاى عادت زنان خويشاوند خود حيض قرار دهد (اعم از خويشاوندان پدرى يا مادرى، زنده يا مرده و اين در صورتى است كه همه يا اكثريّت قريب به اتفاق آنها يكسان باشند، امّا اگر در ميان آنها اختلاف است، مثلًا بعضى پنج روز و بعضى هشت روز عادت مى بينند، احتياط واجب آن است كه در هر ماه هفت روز را ايّام عادت خود قرار دهد.

سزاوار است در بین خواندن قرآن این جمله (صلوات) را نگویند و بعد از پایان آیه بگویند.

برترين تعقيبات که بر بقيه کارها اولويت دارد، تسبيح حضرت زهرا عليها السلام است، به‌این‌ترتیب كه 34 مرتبه «الله‌اکبر»، سپس 33 مرتبه «الْحَمْدُ لِلَّهِ» و بعد 33 مرتبه «سبحان‌الله» بگويد و فضيلت و ثواب بسيار دارد.

اگر زمین محصور نباشد و مزاحمتی نداشته باشد مانعی ندارد.

هرگاه مشغول نماز چهار ركعتى است و در بين نماز يادش بيايد كه مسافر است، يا متوجّه شود كه سفر او هشت فرسخ است، اگر به ركوع ركعت سوم نرفته، بايد نماز را دورکعتی تمام كند و اگر به ركوع ركعت سوم رفته نمازش باطل است و بايد شكسته بخواند.

در فرض مسئله نماز آن‌ها کامل است.

در چنین صورتى احتیاط اجتناب است.

در صورتى که مبلغ دریافتى صرف مصارف کارمزد شود، مانعى ندارد.

احتیاط واجب آن است که شخصى كه از میت نيابت می‌کند كسى باشد كه در انجام اجزاء و شرايط نماز معذور نباشد، مثلاً كسى كه نشسته نماز می‌خواند نايب نشود ولی تبرعا می‌تواند به‌جا آورد و هم‌چنین پسر بزرگ نیز می‌تواند در صورت عدم توانایی به‌صورت نشسته بخواند.

طلاق مزبور صحیح است.

مجرى صيغه طلاق مىتواند زن باشد و پاك بودن مجرى صيغه از عادت ماهانه شرط نيست. ولى دو شاهد عادل مرد بايد حضور داشته باشند وزوجه به هنگام طلاق بايد (از حيض و نفاس پاك بوده و) در طُهر غير مواقع باشد.

قرارداد صلح را با رضايت طرفين مى‏توان فسخ كرد.

هرگاه به يكى از نامهاى خداوند قسم ياد كند خواه نامى باشد كه به غير ذات مقدّس او گفته نمى شود، مانند خدا و اللَّه يا نامى كه به غير او نيز گفته مى شود، ولى از قرائن معلوم است كه مقصودش خداست بايد به آن قسم عمل كند ولی اگر به نامهايى قسم ياد كند كه بدون قرينه، خدا به نظر نمى آيد ولى او قصد خدا را كند بنابر احتياط واجب بايد به آن قسم عمل كند.