اگر با علم به مسئله (حرام بودن عقد ازدواج در حال احرام) همسری را در حال احرام برای خود عقد کند، آن همسر بر او حرام دائمی میشود ولى اگر با جهل به مسئله چنين كارى كند، عقد باطل است، امّا حرام ابدى نمىشود، هرچند احتياط مستحب آن است كه با او ازدواج نكند؛ مخصوصاً اگر با او نزديكى كرده باشد.
جايز نيست مُحرِم در مجلس عقد ازدواج بهعنوان شاهد حضور پيدا كند. همچنين (بنا بر احتياط واجب) جايز نيست شهادت بر انجام عقد ازدواج دهد؛ هرچند قبل از احرام شاهد عقد بوده باشد و براى خود يا ديگرى خواستگارى كند.
جايز نيست مُحرم براى ديگرى صيغه عقد بخواند، هرچند او مُحرِم نباشد و در اين صورت نيز عقد او باطل است؛ امّا حرام ابدى نمىشود و كفّاره واجب نيست.
ازدواج كردن در حال احرام براى مُحرِم، اعم از زن و مرد، جايز نيست؛ خواه خودش صيغه عقد را بخواند، يا به ديگرى وكالت دهد كه اين كار را انجام دهد. خواه عقد دائم باشد يا موقّت و درهرصورت عقد او باطل است، اما و هرگاه علم به حرام بودن آن داشته باشد و اقدام به اين كار كند، آن شخص بر او حرام ابدى خواهد شد.
محرم نمىتواند مو از بدن ديگرى زايل كند. خواه طرف مقابل مُحرِم باشد، يا غير مُحرِم، خواه با تيغ باشد، يا با وسيله ديگر؛ ولى اين كار كفّارهاى ندارد. بنابراين، بايد دقّت كرد كه در منى به هنگام بيرون آمدن از احرام، افراد محرم نمىتوانند سر ديگران را بتراشند، يا اصلاح كنند؛ بلكه اوّل بايد خودشان از احرام خارج شوند و بعد چنين كنند.
اگر از روى ندانستن مسئله، يا فراموشى، يا غفلت، موى بدن را زايل كند كفّاره ندارد.
اگر موى سر را به غير تراشيدن إزاله كند، لازم است كفّاره تراشيدن را بدهد.
هرگاه عمدآ تمام سر خود يا قسمت قابل توجّهى از آن را بتراشد... يا موهاى زير هر دو بغل را زايل كند، كفّاره آن يك گوسفند است؛ ولى اگر از روى ضرورت سر خود را بتراشد مخيّر است ميان يك گوسفند، يا سه روز روزه، يا اطعام شش فقير، كه به هر كدام دو مدّ طعام (تقريبآ يك كيلو و نيم) بدهد و براى تراشيدن موى زير يك بغل كفاره آن اطعام سه مسكين است و اگر مقدارى از موى سر، يا صورت، يا زير بغل، يا زير گلو، و مانند آن را زايل كند، كافى است به يك فقير صدقه دهد.
اگر بدون هدف دست بر سر و صورت يا بدن خود بكشد و موهايى از او جدا شود، احتياط مستحب آن است كه مقدارى غذا به فقير بدهد.
اگر به هنگام انجام وضو يا غسل دست بر بدن بکشد و مويى بدون قصد كنده شود اشكالى ندارد و كفّارهاى واجب نمیشود.
هرگاه داشتن مو سبب بيمارى، يا ناراحتى شديد گردد، جايز است آن را زايل كند؛ ولى كفّاره دارد.
اگر بداند شانه زدن موى سروصورت، سبب جدايى موها مىشود جايز نيست؛ بلكه احتياط مستحب آن است كه از شانه كردن موها در حال احرام مطلقاً خوددارى كند و هنگام خاراندن بدن نيز بايد مواظب باشد مويى جدا نشود.
در حرمت جدا كردن مو از بدن، تفاوتى بين کموزیاد بودن موى ازاله شده نيست، بلكه ازاله يك مو نيز حرام است؛ هرچند ازنظر كفّاره تفاوت دارد.
مُحرم (چه مرد و چه زن) نبايد مو از بدن خود جدا كند؛ خواه با تراشيدن باشد، يا قيچى كردن، يا كندن به هر وسيله ديگر (مثلاً بهوسیله دارو)، خواه شخصاً اين كار را انجام دهد، يا ديگرى را وادارد تا او را اصلاح نمايد؛ حتّى جدا كردن يك مو از بدن جايز نيست و فرقى ميان اعضاى بدن نمىباشد.
هرگاه شخصی بيش از ده ناخن داشته باشد،الف: اگر تمام ناخنها را بگيرد، بايد يك گوسفند كفّاره بدهد و احتياط مستحب آن است كه براى هر يك از ناخنهای اضافه بر ده ناخن اصلى، كفّاره مد طعام بدهد. ب: اگر تنها ده ناخن اصلى را در حال احرام بگيرد، احتياط واجب آن است كه يك گوسفند كفّاره بدهد.ج: اگر بعضى از ناخنهای اصلى و بعضى از ناخنهای اضافه را بگيرد، براى هر يك از ناخنهای اصلى يك مد طعام و براى هر يك از ناخنهای اضافى نيز، بنا بر احتياط مستحب، يك مد طعام مىپردازد.
