تصور تنگی وقت برای تطهیر لباس و کشف خلاف
اگر بدن انسان بهوسیلهی ادرار نجس شود و با این فكر كه وقتی برای شستن لباس ندارد، آیا نمازهای خواندهشده قضا دارد؟
اگر واقعاً وقت نداشته نماز صحیح است و الا باید قضا کند.
اگر واقعاً وقت نداشته نماز صحیح است و الا باید قضا کند.
در فرض مسئله دليلى بر وجوب و جواز اینگونه درمانها نداريم. ولى اگر بيمار خودش با علم به اين عوارض راضى بشود مانعى ندارد.
احتیاط واجب کفاره جمع دارد مگر در حال ضرورت و عدم امکان درمان در شب.
كسى كه میخواهد به چند طرف نماز بخواند اگر بخواهد نماز ظهر و عصر يا مغرب و عشا را بهجا آورد بهتر آن است نماز اوّل را به چند طرف تمام كند بعد نماز دوم را شروع نمايد.
ظرف نجس را با آب قلیل باید سه مرتبه شست، ولى در آب کر یا جارى یکمرتبه کافى است، هرچند سه مرتبه بهتر است (آبهای لولهکشی در حکم آب جارى است).
خواندن شعرهای سنتی اشکالی ندارد ولی نواختن دف اشکال دارد.
در صورتی که بچه نیاز مبرمی به گوسفند و یا پول آن ندارد و مصلحت او ایجاب کند مانعی ندارد.
باید چیزی مانند حوله زیر آن بگیرند که غساله روی آن بریزد و بعد حوله را بشویند.
اين مسئله چند حالت دارد:۱. چنانچه خطرِ قطعى يا ظنی بيمار را تهديد نمیکند و معالجه نيز نامطمئن است در اين صورت اقدام به معالجه نشود.۲. درصورتیکه معالجه ازنظر عرف پزشكى قابلقبول است، هرچند احتمال عوارض وجود دارد، در اين مورد پزشك میتواند اقدام كند، مخصوصاً اگر خطرى بيمار را تهديد كند.۳. درصورتیکه خطر حتمى و معالجه نامطمئن است، ولى درصد نجات وجود دارد و امكان مراجعه به متخصّص نيز وجود ندارد، در اينجا میتواند، اقدام به معالجه نماید و در صورت عدم تقصير و عدم سهلانگاری، طبيب ضامن نيست.
میتوان یک اذان و اقامه گفت و چندین نماز قضا را خواند.
اگر به سادگی می تواند بپرسد، علّت آن را از او سؤال کند.
کسانی که احکامی را نمیدانند لازم است آن احکام به آنها گوشزد شود.
هرگاه انسان ببيند كسى بدون اطّلاع چيز نجسى را مىخورد، يا بالباس نجس نماز مىخواند لازم نيست به او خبر دهد، امّا اگر صاحبخانه ببيند ميهمان بالباس و بدنتر روى فرش نجسى مىنشيند، احتياط واجب آن است كه به او اعلام كند.