درصورتیکه سارق توانايى بر شكستن قفل داشته ولى ديگرى آن را بهجای او شكسته، سارق ضامن است؛ امّا درصورتیکه خودش قادر به اين كار نبوده و ديگرى اين راه را براى او گشوده، هر دو در ضمان شريك هستند، همچنين مسئله راهنمايى دزد بنا بر احتياط واجب.
سعى او باطل است و بايد از نو شروع كند.
درصورتیکه آن متاع در مسير فروش بوده و شخص مزبور مانع شده است ضامن است.
مىتواند بعد از اعمال منى آن را تدارك كند.
فعل آنها را حمل بر صحت كنيد و بگوييد آن شاء الله به وظيفه خود عمل میکند و براى شما اشكال ندارد.
هرگاه كسى را وصی خود كند و بگويد اگر او بميرد فلان شخص ديگر وصی من باشد اين وصیت صحيح است و اگر وصی اوّل بميرد وصی دوم جانشين او مىشود.
بايد بعد از انجام كار، آن را بپردازد.
بايد بلند بخواند، مگر در مواردى كه ناچار از اخفات باشد.
اگر در سجده است سجدهی دیگر لازم نیست و نمازش صحیح است.
بايد سعى را تمام كند و تقصير را تكرار نمايد؛ و چنانچه از روى فراموشى، يا ندانستن مسئله اين كار را كرده، احتیاطاً تقصير را اعاده كند و درهرحال كفّاره ندارد و اگر از ابتداى سعى قصد هفت دور نداشته، بايد سعى را دوباره انجام دهد.
با توجّه به اینکه بعد از زمان جبران متوجّه شده، اعمالش صحيح است و هرگاه اعمال منى را انجام نداده به نزدیکترین نقطه خارج از حرم مىرود و محرم مىشود و اعمال منى را انجام مىدهد؛ و از احرام خارج مىشود، سپس ساير اعمال حج را كامل مىكند و احتیاط آن است كه یک عمره مفرده بعدازآن انجام دهد يعنى به مسجد تنعيم مىرود و احرام مىبندد و اعمال عمره را بجا مىآورد.
اگر كسى بگويد كه ميّت وصیت كرده فلان مال را به من بدهيد چنانچه دو مرد عادل گفته او را تصديق كنند، يا قسم بخورد و يك مرد عادل هم گفته او را تصديق نمايد، يا يك مرد عادل و دو زن عادله، يا چهار زن عادله گواهى دهند، بايد به گفته آن شخص عمل شود و اگر موقع وصیت مرد عادلى حضور نداشته تنها يك زن عادله شهادت دهد بايد یکچهارم آن مال را به او دهند و اگر دو زن عادله شهادت دهند نصف آن را و اگر سه زن عادله شهادت دهند بايد سهچهارم آن را به او دهند و نيز اگر دو مرد كافر ذمّى كه در دين خود عادل باشند گفته او را تصديق كنند درصورتیکه ميّت ناچار بوده كه وصیت كند و مرد و زن مسلمان عادلى هم در آنجا نبوده بايد به وصیت عمل شود.
