دشنام دادن به دیگران در بعضى از موارد مجازات تعزیر دارد و در بعضى از موارد حدّ قذف (80 تازیانه) که به وسیله حاکم شرع انجام مى شود.
ديه جنين به پدر و مادرش مىرسد و هرکدام از آنها كه در سقط شركت داشته از ديه ارث نمىبرد و تمام آن به ديگرى مىرسد و اگر هر دو در سقط شركت داشتهاند ديه به پدربزرگ و مادربزرگ پدرى و مادرى و برادران و خواهران جنين مىرسد و طبق قانون ارث تقسيم میشود و اگر آنها رضايت دهند مشكل حل میشود.
هرگاه امانتدار نشانههای مرگ را در خود ببيند چنانچه ممكن است بايد امانت را به صاحب آن يا وكيل او برساند و اگر ممكن نيست احتياط واجب آن است به حاكم شرع دهد و اگر دسترسى ندارد بايد وصیت كند و شاهد بگيرد و به وصى و شاهد اسم صاحبمال و جنس و خصوصيّات و محل آن را بگويد.
هرگاه مردى ختنهنکرده باشد و از روى عمد، يا فراموشى، يا ندانستن مسئله، طواف را بدون ختنه انجام دهد، طوافش باطل است،البته در مورد نابالغ شرط نیست و طواف او صحیح است.
در ازدواج موقّت بايد مقدار وقت و مقدار مهر تعیینشده باشد و بدون آن باطل است و تبدیل به عقد دائم نمیشود.
اگر «نايب» در حج بلدى چند ماه قبل از ايّام حج به شهر «منوبعنه» برود و بهعنوان «نيابت» از حج ازآنجا حركت كند و به وطن خويش يا محل ديگرى رود و در ماه ذیالحجه ازآنجا عازم حج شود، همين مقدار براى حج بلدى كافى است و رفتن در ماه ذیالحجه ضرورتى ندارد.
درصورتیکه اين مسئله به مريض تفهيم شود كه چنين خطرى ممكن است در پيش باشد و مريض راضى شود، يا وقوع چنين مطلبى بسيار نادر باشد، طبيب ضامن نيست.
یعنی حق مردم كه بر گردن انسان است و حقالناس به حقوق مالی اختصاص ندارد و جان و آبروی افراد را نیز در برمیگیرد.
اگر قبلاً مستطيع بوده و قادر به رفتن مکه نيز بودهايد و نرفتهايد، حج بر شما واجب شده و به هر شكل ممكن بايد به حج برويد و اگر مأيوس از ترك اعتياد هستيد بايد نايب بگيريد، ولى اگر قبلاً استطاعت نداشتهايد در فرض مذكور مستطيع نيستيد؛ مگر آنکه بتوانيد، هرچند با ترك اعتياد، اجازه بگيريد و به حج برويد.
مادام كه ضرورت قطعى نباشد، جايز نيست.
بههرحال این، جزء عیوب است.
اين كار در صورتى جايز است كه صاحبان پول از اين جريان باخبر بوده و اجازه داده باشند و درآمد حاصل شده نيز تنها صرف هزينه هاى بانك شود.
اگر در بين نماز چيزى كه وضو را باطل مىكند انجام دهد، خواه عمداً باشد يا سهواً، يا از روى ناچارى نماز او باطل است.
اين حكم مخصوص مسافر است، ولى ديگران بر اساس قانون اوّلى هرروزى بخواهند مىتوانند بهقصد حاجت روزهبگیرند.
