هرگاه زن در آغاز، اکراه شده و در اثناء راضى شده، احتياط واجب آن است كه مرد دو كفّاره بدهد و بر زن چيزى جز قضا لازم نيست.
هرگاه زن روزهدار شوهر روزهدار خود را وادار به جماع نمايد فقط يك كفّاره بر او واجب است و لازم نيست كفّاره شوهر را بدهد
هرگاه مرد در ماه رمضان همسر خود را اکراه به مفطرات ديگر (بهغیراز جماع) كند گناه كرده، امّا كفّاره بر هیچکدام واجب نيست؛ ضمناً آنکسی كه روزهاش را خورده، بايد قضا كند.
هرگاه روزهدار در ماه رمضان با همسر خود كه روزهدار است جماع كند چنانچه او را اکراه (اکراه آن است که زن را تهدید کنند که اگر تمکین نکند کتک میخورد) كرده باشد بايد كفّاره روزه خود و همسرش، هر دو را بدهد و قضا بر هر دو واجب است؛ و اگر او راضى شده، بر هرکدام يك كفّاره واجب میشود.
اگر شك كند آخر رمضان است يا اوّل شوال و عمداً روزه را باطل كند بعد معلوم شود روز عيد بوده كفّاره ندارد.
میتواند درحالیکه کودک را شیر میدهد نماز را بجا آورد.
ضرری به نماز نمیزند مگر اینکه زیاد تکرار شود.
هرگاه در اثناء نماز آنقدر سكوت كند كه از صورت نمازگزار خارج شود نمازش باطل است، امّا اگر مقدارى سكوت كند و شك كند كه آیا اين مقدار سكوت، نماز را به هم زده يا نه نمازش صحيح است.
كارهايى كه صورت نماز را به هم میزند مانند كف زدن و به هوا پريدن و مانند آن، خواه از روى عمد باشد يا از روى فراموشى باعث باطل شدن نماز است، امّا كارهايى كه صورت نماز را به هم نمیزند اشكالى ندارد مانند اشاره كردن به دست.
دلیلی بر باطل شدن آن نداریم.
جایز نیست و نماز باطل است اما اگر جاهل قاصر به مسئله بوده نمازهای سابق اعاده ندارد.
هرگاه يقين كند كه آن روز اوّل ماه رمضان است و عمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده، كفّاره بر او واجب نيست.
هرگاه روزه خود را عمداً باطل كند، بعد به مسافرت برود، كفّاره از او ساقط نمیشود، ولى اگر عمداً روزه خود را باطل كند بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا بيمارى براى او پيدا شود كفّاره بر او واجب نيست.
هرگاه به گفته كسى كه سخنش قابلاعتماد نيست و میگوید غروب شده افطار كند، بعد بفهمد غروب نبوده، قضا و كفّاره بر او واجب است.
اگر نذر كند كه روز معيّنى را براى خدا روزه بگيرد چنانچه عمداً روزه نگيرد يا روزه خود را باطل كند بايد كفّاره بدهد (و كفّاره آن مانند كفّاره ماه رمضان است).
