مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

به‌جا آوردن کفاره، واجب فوري نيست ولي نبايد طوري باشد که بگويند کوتاهي می‌کند.

اگر روزه‌دار به چيز حرامى روزه خود را باطل كند، بنا بر احتياط واجب بايد كفّاره جمع بدهد، يعنى هم يك بنده آزاد كند و هم دو ماه روزه بگيرد و هم شصت فقير را سير كند (يا به هرکدام از آن‌ها يك مد طعام كه تقریباً 750 گرم است بدهد) و چنانچه هر سه برايش ممكن نباشد هرکدام كه ممكن است بايد انجام دهد (خواه آن چيز حرام، مانند شراب و زنا باشد يا مانند نزديكى كردن با همسر خود در عادت ماهانه).

در فرض سؤال، کفّاره ندارد، خواه جاهل مقصّر بوده یا قاصر؛ ولى اگر عمداً و آگاهانه‌روزه نگرفته کفّاره دارد و در تمام‌صورت‌های مسئله، قضا لازم است.

هرچند مرتکب گناه بزرگی شده است و باید جدا توبه نماید لکن در فرض سؤال قضای آن روز کفایت می‌کند و کفاره ندارد.

آنچه از قضاى روزه مانده، بعد از ماه رمضان بجا می‌آورد و اگر قضا را تا سال بعد نگرفته براى هر یک روز روزه یک مد طعام (یعنى معادل 750 گرم گندم) به فقیر بدهد.

روزهای عادت کفاره ندارد.

کفاره جمع ندارد و باید کفاره عمد بدهند.

اگر با رضایت همسر باشد، چه منی خارج شود یا نه بنا بر احتیاط واجب کفاره‌ی عمد دارد و اگر بدون رضایت همسر باشد بنا بر احتیاط واجب کفاره جمع دارد و رضایت بعدی یا در اثناء فایده ندارد.

علاوه بر قضای روزه، کفاره عمد نیز واجب می‌شود.

در فرض سؤال کفاره عمد دارد.

بستن چشمان در نماز مكروه است، ولى اگر راه حضور قلب منحصر به آن گردد، مستحب بودن آن بعيد نيست.

هر کاری كه خضوع و خشوع نمازگزار را از بين ببرد مكروه است، ازجمله:1 نگاه كردن به چپ و راست (البته اگر صورت را زياد برگرداند نماز اشكال دارد)2 بازى كردن با موی سروصورت و با دست خود و داخل كردن انگشت‌ها در يكديگر3 انداختن آب دهان4 نگاه كردن به خط انگشتر5 سکوت کردن براى شنیدن حرف کسى در هنگام خواندن حمد و سوره و ذکر.6 نمازخواندن، در موقع خواب‌آلودگی7 نمازخواندن درحالی‌که نياز به دفع بول و غائط دارد.8 نمازخواندن درحالی‌که لباس تنگ در تن كرده است.9 برهم گذاشتن چشم‌ها

هرگاه كسى به‌واسطه مسافرت يا بيمارى روزه نگيرد نمی‌تواند همسر خود را وادار به جماع نمايد و اگر او را اکراه كند گناه كرده، ولى لازم نيست كفّاره او را هم بدهد.

در مواردى كه شكستن نماز واجب است چنانچه ادامه دهد معصيت كرده و نماز او نيز اشكال دارد.

هرگاه در حین نماز اخلاط سر و سینه به دهان روزه‌دار وارد شود باید آن را خارج کند و اگر ممکن نبود نماز را بشکند (البته می‌تواند نیت نماز را به نماز مستحب تغییر داده و نماز را رها کند) و پس از خارج کردن اخلاط، نماز را اعاده نماید.