گرفتن روزه استیجاری باوجود روزه قضا
آیا شخصی که روزه قضا دارد میتواند به نیابت از میت (چه تبرعا و چه اجیر شدن) روزه بگیرد؟
میتواند روزه نيابتي (استیجاری) بگيرد.
میتواند روزه نيابتي (استیجاری) بگيرد.
اين كار جايز نيست و اگر عمداً باشد كفّاره دارد و كفّاره آن يك گوسفند براى تمام مدّت احرام است؛ ولى اگر در شب غير بارانى باشد اشكال ندارد.
اگر به نيّت احتياط عمل كردهايد ضررى ندارد؛ ولى رفتن روى كوه و بالاى كوه واجب نيست.
با توجه به اینکه اين ازدواج بايد شرعاً به مصلحت فرزندخوانده باشد و بهاصطلاح فقها، غبطه او رعايت شود و اين کار غالباً به مصلحت فرزندخوانده نيست و راه را براي سوءاستفاده پدرخوانده باز میکند ازنظر ما شرعاً جايز نيست.
در فرض سؤال، تفاوتی نمی کند و می تواند استفاده کند.
در صورتی که در آمدهای حلالی هم دارد، و نمی دانید آنچه در اختیار شما قرار داده از اموال حرام است یا حلال، تصرّف در آن برای شما اشکال ندارد.
هرگاه امانتدار بميرد، يا ديوانه شود، وارث يا ولی او بايد هر چه زودتر به صاحبمال اطّلاع دهد، يا امانت را به او برساند.
هرگاه تشهّد را فراموش كند اگر پيش از ركوع ركعت بعد يادش بيايد بايد بنشيند و تشهّد را بخواند و دوباره برخيزد و از نو تسبيحات را بخواند، امّا اگر در ركوع يا بعدازآن يادش بيايد نمازش صحيح است و برگشتن واجب نيست، ولى احتياط مستحب آن است كه بعد از نماز تشهّد را قضا كند و بنا بر احتیاط واجب دو سجده سهو بهجا آورد.
درصورتیکه شركت در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد، ضامن نيست.
هرگاه ضامن در موقع ضمانت توانايى پرداختن بدهى را داشته باشد طلبكار نمىتواند ضمانت او را فسخ كند و طلب خود را از بدهكار اوّل مطالبه نمايد. همچنين اگر ضامن در آن موقع فقير باشد ولى طلبكار اين مطلب را بداند و به ضامن شدن او راضى شود حق فسخ ندارد. امّا اگر ضامن از همان اوّل فقير باشد و طلبكار هم نداند و بعد متوجّه شود. مىتواند ضامن بودن را فسخ كند.
در فرض سؤال بايد براى طواف و نماز نايب بگيرد و بقيّه اعمال عمره را خودش بجا آورد و چنانچه به ايران آمده، بايد برگردد و اعمالش را انجام دهد و اگر نمىتواند برگردد، بايد براى اعمال عمره نايب بگيرد، ولى بايد خودش تقصير نموده و ترتيب بين تقصير و ساير اعمال را مراعات كند و تا اعمال عمره را انجام ندهد، در احرام باقى مىماند.
الف) پدر و پدربزرگ.ب) پسر و پسرِ فرزند (نَوه).ج) برادرد) خاله و خواهرزاده (پسر خواهر).هـ) عمّه و برادرزاده (پسر برادر).و) عمو (عموى خودش و عموى پدر و مادرش و هرچه بالا رود).ز) دایى (دایى خودش و دایى پدر و مادرش و هرچه بالا رود).
هرگاه كودك مميّزى براى حج مُحرم شود و در مشعر الحرام يا قبل از آن به سنّ بلوغ برسد، حج او صحيح است و اگر مشعر الحرام را درك كند كفايت از حج واجب مىكند.
هرگاه ناچار شود براى تهيّه آب قرض كند واجب است قرض نمايد، امّا اگر مىداند يا گمان دارد توانايى اداى آن دين را ندارد واجب نيست قرض كند و اگر كسى مقدارى آب بدون منت فوقالعاده اى به او ببخشد بايد قبول كند.