۱ تا ۴. بر عهده طبيب است.
چنانچه طرفین رضایت به تصرف داشته باشند اشکالی ندارد ولی درصورتیکه طرفین مطالبه هدیه نمایند آنچه مصرف نشده است را باید برگردانند زیرا مرسوم این است که هدایا را مشروط به انجام عقد و عروسی میدانند مگر هدایاى جزئى از قبیل مواد خوراکى و آنچه که مصرفشده است که این دو از این حکم خارج هستند.
گرفتن ناخنِ شخصِ غیر محرم توسّط محرم، اشكالی ندارد.
هرگونه اسراف در این سفر مانند مواقع دیگر شرعاً حرام است.
در صورت یقین به باطل بودن نماز جمعه باید نماز ظهر را بخواند، نماز عصر صحیح است.
در شیره انگور بعد از رقیق شدن این حرمت نیست زیرا شیره بعد از رقیق شدن هیچ گاه احتمال مسکر شدن درآن نمی رود ولی آب انگور جوشیده را که ثلثان نشده اگر بگذارد احتمال مسکر شدن وجود دارد.
درآمد آن حرام نیست ولی ترک منزل در فرض سؤال حرام است.
اگر موقعى كه امام در ركوع است به او اقتدا كند و به ركوع رود و به ركوع امام برسد نماز او صحيح است، خواه امام ذكر ركوع را گفته باشد يا نه و ركعت اوّل او حساب میشود، امّا اگر به ركوع امام نرسد یا در این زمینه شک کند، نمازش را فرادا تمام كند و بنابراحتياط واجب اعاده نمايد. البته اگر پيش از آنکه بهاندازه ركوع خم شود امام سر از ركوع بردارد، نيت فرادا میکند و نمازش صحيح است و اعاده ندارد.
دلیلی بر این عمل در منابع معتبر پیدا نشد.
هرگاه احتمال صحيح داده شود كه سكوت، سبب مىشود كه عمل منكرى معروف، يا عمل معروفى منكر شود، بر همه مخصوصاً علماى اسلام واجب است كه حق را اظهار و اعلام كنند و سكوت جايز نيست.
خبر دادن غيربالغ در اين باره قبول نيست، مگر اينكه اطمينان از گفته او حاصل شود.
اگر موقع اجراى صیغه عبارت به همین صورت خواندهشده و قیمت هر یک از این امور بیانشده است مهریّه واقعى همان مبلغ ذکرشده است ولى اگر بهطور یقین ثابت شود که شوهر قصد قیمت داشته و زن قصد سکه نه قیمت، مهریّه مذکور باطل میشود و باید مهرالمثل داده شود.
در سجده واجب قرآن، لازم است مواضع هفتگانه بر روی زمین قرار بگیرد و بايد پيشاني را بر چيزي بگذارد که سجده نماز بر آن جایز است بنا بر احتياط واجب، همچنين ستر عورت و غصبي نبودن را رعايت کند، (البته رعایت حجاب کامل برای زنان در این سجده درجایی که نامحرم نمیبیند واجب نیست) ولي ساير شرايطي که در نماز لازم است در اين سجده واجب نيست، همچنین روبهقبله بودن نیز شرط نیست، هرچند بهتر است روبهقبله باشد.
هرگاه این کار براى حفظ جان افراد زنده، یا درمان بیمارى مهمی ضرورت داشته باشد مانعى ندارد و فرقى میان افراد شناختهشده و غیر آنها نیست.
تنها اعضايى را میتوان با رضايت صاحب آن جدا كرد كه فقدان آن (مانند كليه) جان صاحبش را به خطر نيندازد و براى نجات جان ديگرى مورداستفاده قرار بگيرد.
