در اينجا بايد همان عين را صرف وصیت كرد و ترقى آن مشكلى ايجاد نمىكند، مثل آنکه سهم ارث يكى از ورثه بعد از تقسيم رشد و ترقى بيشترى كند، مال را از نو تقسيم نمىكنند. ملاك، ارزش آن در زمان فوت است.
اگر شرايط كفن در آن لباس موجود باشد يا اضافه بر کفنهای سهگانه باشد و لباس خيلى گرانقیمتی نباشد بهگونهای كه اسراف محسوب شود جايز است.
كسى كه آثار مرگ را در خود مىبيند اگر مالى نزد كسى دارد، يا در جايى پنهان كرده كه ورثه نمىدانند، چنانچه بهواسطه ندانستن حقّشان از بين برود بايد به آنان اطّلاع دهد.
تا زمانى كه يقين به فوت او پيدا نكردهايد نمىتوانيد اموال او را تقسيم كنيد، ولى بايد از منافع آن به كسانى كه واجب النّفقه او هستند، مانند همسر و فرزندش، به مقدار نياز بپردازيد.
هرگاه كسى وصیت كند كه بعد از دفن، قبر او را نبش كرده و بدن او را به مشاهد مشرفه يا نقطه ديگر ببرند، عمل به چنين وصيتى مشكل است.
اگر شخص معيّنى را در وصیتنامه ذكر نكرده، دختر يا همسر او هم مىتوانند نيابت كنند.
ادعای هیچکدام قابلقبول نیست امّا اگر نسبت به یک نفر هر دو گروه توافق دارند وصی بودن او محرز است.
درصورتیکه در عرف آن محل ثلث برای کار خاصی مصرف میشود برای همان کار مصرف شود در غیر این صورت در مطلق کارهای خیر مصرف شود.
كفن را بهطور متعارف از واجب و مستحب مىتوان از اموال ميّت برداشت، هرچند صغير داشته باشد، امّا زائد بر متعارف را نمىتوان از حقّ صغير برداشت، مگر اينكه وصیت كرده باشد، كه در اين صورت مىتوان مقدار اضافى را از ثلث حساب كرد.
اگر منظور این است که کفنهای سهگانه واجب را انجام دهند و سپس او را در بوریا بپیچند و دفن کنند مانعی ندارد (و این کار اقتدا به امام حسین است).
