سجده بر ناخن، مطلقاً صحیح نیست. بر پشت دست نیز تا زمانی که چیزهایی که سجده بر آن صحیح است، در اختیار دارد، صحیح نیست، همچنین در سجدههای مستحبی میتوانند بر فرش سجده نمایند.
سجده بر سنگهای معدنى مانند سنگ مرمر و سنگهای سفيد و سياه و حتّى عقيق اشكال ندارد و همچنین سجده بر سنگآهک و سنگ گچ چه قبل از پخته شدن و چه بعدازآن صحيح است.
درصورتیکه همان سنگ مخصوص بوده باشد سجده بر آن مانعی ندارد.
تغییر نیت و عدول از نماز مستحبی به نماز مستحبی دیگر صحیح نیست و بین رکوع رکعت اول یا دوم فرقی نمیکند اما میتواند نماز را رها کند و دوباره با نیت جدید بخواند.
پاسخ اجمالی:تمام اذکار و قرائتها بهقصد انشاء است بهجز سورهای که بعد از حمد میخوانند. پاسخ تفصیلی:در مورد اذکار و الفاظ نماز و قرائت حمد و غیره فهم معنا و قصد انشا نهتنها جایز، بلکه بسیار خوب است و در اینجا توجّه به چند نکته لازم به نظر میرسد:1 ـ شکی نیست که هدف از این الفاظ معانى آن است. هدف، تسبیح و تهلیل و حمد و ستایش خداست و این امر با قصد لفظ بدون قصد معنا حاصل نمیشود. حتّى به عقیده ما سوره حمد نیز چنین است. آیات و تعبیرات سوره حمد به خوبى نشان میدهد که از لسان بنده در برابر پروردگار است و این تصوّر که قصد انشا در آن با قصد قرآنیّت منافات دارد، اشتباه بزرگى است که باید از آن به خدا پناه برد، زیرا هدف سوره حمد را بهکلی از بین میبرد بهخصوص بعد از ملاحظه روایاتى که درباره سوره حمد آمده است.2 ـ شکی نیست که سوره توحید، یا سورههای دیگر که در نماز میخوانیم، از این امر مستثنى است؛ و هدف حکایت کلمات خداوند براى گرفتن پند و اندرز و تعلیم است (مثلاً هیچکس در «قُلْ هُوَ اللهُ اَحدٌ» قصد انشا نمیکند).3 ـ قصد معنا گاه تفصیلى است (مانند قصد خواص) و گاه اجمالى است (مانند آنچه عوام قصد میکنند.) عوام اجمالاً میدانند این کلمات، حمد و تسبیح و تمجید و ثنا و دعاست، ولى جزئیات آن را نمیدانند.4 ـ حق این است که قصد اجمالى کافى است و بر عوام لازم نیست که معانى الفاظ نماز را بهطور تفصیل بدانند، زیرا میدانیم اقوام زیادى غیر از اهل لسان وارد اسلام شدند که به غیر زبان عربى سخن میگفتند، اگر دانستن معانى تفصیلیّه قرائت و اذکار نماز واجب بود، باید در کلام پیغمبر اکرم (صلیالله علیه واله)، یا در روایات ائمّه (علیهمالسلام)، اشارهای به آن میشد. مخصوصاً بعضى امامان مانند حضرت امام رضا (علیهالسلام) که مدّتها در میان ایرانیان میزیستهاند.
میتوان بهصورت کلی فلان مقدار سیبزمینی را بهعنوان سلف فروخت و قیمت آن را دریافت کرد.
فروختن حیوان حرامگوشت و میت و غذاى نجس و بعضى از حیوانات غیر مأکول به کسانى که آن را حلال میدانند جایز است، ولى فروختن شراب و مانند آن خالی از اشکال نیست.
هرگاه كسى جنسى را نسيه بفروشد ولى بعداً مقدارى از طلب خود را كم كند و بقيّه را نقد بگيرد اشكال ندارد.
خریدوفروش مسجد، هرچند خرابشده باشد حرام است.
اگر بهگونهای باشد که به ازای تفاوت بین سالم و معیوب و یا مرغوب و غیر مرغوب اضافهای از غير جنس آن بگيرد، آنهم ربا و حرام است. مثل اينكه ده كيلو گندم مرغوب را بدهد و ده كيلو گندم نامرغوب بهاضافه ده تومان پول بگيرد، بلكه اگر چيزى زيادتر نگيرد ولى شرط كند خريدار كارى براى او انجام دهد آن نيز ربا و حرام است.
اگر شخصی کالایی را برای دیگری، بهعنوان وکيل (یعنی از طرف او) بخرد بايد به همان مقداری که خریده بدهد؛ و میتواند حقالوکاله خود را دريافت کند. ولي اگر بهصورت خریدوفروش باشد یعنی به اين عنوان که اين جنس را هزار تومان به تو میفروشم باشد میتواند هزار تومان بفروشد؛ حتی اگر کمتر از این مقدار خریده باشد.
هرگاه يكى از شروط که در عوضین باید مراعات گردد حاصل نباشد معامله باطل است، ولى اگر خريدار و فروشنده راضى باشند كه در عين باطل بودن معامله در مال يكديگر تصرّف كنند مانعى ندارد.
جنسى را كه سلف خریدهاند نمىتوانند پيش از فرارسیدن مدّت به ديگرى بفروشند، ولى بعد از رسيدن مدّت هرچند آن را تحويل نگرفته باشد فروختن آن بىمانع است.
جنسى را كه با ديدن معامله مىكنند، مانند خانه و اتومبيل و بسيارى از انواع فرشها، معامله آن بدون مشاهده صحيح نيست.
اگر جنسى را سلف بفروشد و عوض آن را پول يا جنس ديگر بگيرد صحيح است، هرچند احتياط مستحب آن است كه هميشه در عوض جنس پول بگيرد نه جنس ديگر.
