در هر سه صورت قبل از عدّه حق رجوع ثابت است.
منظور این است که وقتی میگوید اللهاکبر خدا را به بزرگی میستاید و وقتی میگوید الحمدالله، حمد میکند خدا را.
روزه از آنها ساقط است و بجاى آن، درصورتیکه قدرت مالى داشته باشند، براى هرروز یک مد طعام کفّاره میدهند.
درصورتیکه از عمل مأمومین اطمینان پیدا کند که حق چیست باید به آن عمل کند.
هرگاه در فراگرفتن مسئله کوتاهی نکرده، اعاده ندارد ولی بعدازاین چنین کاری را تکرار نکند.
درجايى كه احتمال میدهد غبار يا دود به حلق برسد بايد بنا بر احتیاط واجب از رفتن به آن مکان دوری نماید، ولى اگر يقين يا گمان داشته باشد به حلق نمیرسد روزهاش صحيح است.
روزههای آن مدت را قضا میکند و علاوه بر قضای روزهها برای هرروز بنا بر احتیاط واجب کفاره عمد میپردازد.
يعنى؛ در بين نماز يكى از شرطهای آن مانند وقت، طهارت از حدث یا خبث، ستر عورت، قبله از بين برود. مثلاً هرگاه بفهمد نماز را پيش از وقت خوانده، يا پشت به قبله بهجا آورده، بايد آن را اعاده كند و اگر وقت گذشته قضا نمايد.
سلام كردن از مستحبات مؤكّد است و در قرآن مجيد و روايات اسلامى روى آن تأکید فراوان شده است و سزاوار است كه سواره به پياده و ايستاده به نشسته و کوچکتر به بزرگتر سلام كند.
شرط کردن با اجیر اشکالی ندارد و اگر شرط کند باید بهشرط عمل شود.
در چنین فرضی فاضل دیه لازم نیست.
ظاهر ادلّه این است که هر دو جنبه را دارد. هم جنبه جبران خسارت و هم جنبه بازدارنده به همین دلیل یکى از نامهای دیه، عقل است که به معناى بازداشتن است.
صدقه واجب، زکات و کفارات را شامل میشود و صدقه مستحب هرگونه بخششی غیر از اینها را.
امورى كه در احرام عمره مستحب بود، در احرام حج نيز مستحبّ است. علاوه بر آن، مستحبّات زير را نيز به قصد رجاء بجا آورد: پس از اين كه احرام بست، و از مكّه بيرون آمد، همين كه بالاى بلندى اطراف مكّه قرار گرفت، با صداى بلند لبّيك بگويد. و هنگامى كه متوجّه مِنى شد بگويد: «اللّهُمَّ إيّاکَ أرْجُو، وَ إيّاکَ أدْعُو، فَبَلِّغْني أمَلِي، وَ أصلِحْ لي عَمَلِي». با تن و دلى آرام، با تسبيح و ذكر حق تعالى راه را ادامه دهد، و چون به منى رسيد بگويد : «اَلْحَمْدُلِلّهِ الَّذي اَقْدَمَنِيها صالِحاً فِي عافِيَةٍ، وَ بَلَّغَنِي هذَا الْمَكانَ». سپس بگويد : «اَللّهُمَّ هذِهِ مِنى، وَ هِىَ مِمّا مَنَنْتَ بِهِ عَلَيْنا مِنَ الْمَناسِکِ، فَاَسْأَلُکَ اَنْ تَمُنَّ عَلَىَّ بِما مَنَنْتَ عَلى أنْبِيآئِکَ، فَإنَّما اَنَا عَبْدُکَ وَ فِي قَبْضَتِکَ». و اگر ممكن است شب عرفه را در منى بماند، و به طاعت الهى مشغول باشد، و بهتر آن است كه عبادات و خصوصاً نمازها را در مسجد خيف به جا آورد، و پس از نماز صبح تا طلوع آفتاب تعقيب گفته، سپس به سوى عرفات روانه شود، و اگر بخواهد بعد از طلوع صبح روانه شود مانعى ندارد، ولى سنّت بلكه أحوط اين است كه تا آفتاب طلوع نكرده از وادي محسَّر رد نشود، و روانه شدن پيش از صبح مكروه است، مگر بر اثر ضرورت، مانند بيمار و كسى كه از ازدحام مردم خائف باشد. چون به سوى عرفات حركت كند، اين دعا را بخواند : «اَللّهُمَّ اِلَيْکَ صَمَدْتُ، وَ اِيّاکَ اعْتَمَدْتُ، وَ وَجْهَکَ اَرَدْتُ، اَسْئَلُکَ اَنْ تُبارِکَ لىü فىü رِحْلَتىü، وَ اَنْ تَقْضِىَ لِي حاجَتىü، وَ اَنْ تَجْعلَنىü مِمَّنْ تُباهىü بِهِ الْيَوْمَ مَنْ هُوَ اَفْضَلُ مِنّüي». و تا رسيدن به عرفات لبّيك را تكرار كند. البتّه انجام بسيارى از اين مستحبّات در حال حاضر مشكل است. آنچه را مىتواند انجام دهد، و اگر نيّت انجام همه را داشته، خداوند ثوابش را مىدهد؛ انشاءاللّه.
اگر سهواً سعی را يك دور يا كمتر يا بيشتر اضافه كند و بعد به خاطرش بيايد اعتنا نمىكند و سعى او صحيح است و نيازى نيست كه مقدار زيادى را تا هفت دور تمام كند؛ بلكه احتياط در ترك اين كار است.
