مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

درصورتی‌که مورد اعتماد باشند اشكالى ندارد.

اضطرار یک امر عرفى است، هرگاه تشخيص داده شود راه منحصر به پزشك جنس مخالف است، يا اگر منحصر نيست عسر و حرج دارد، مصداق ضرورت محسوب می‌شود.

موارد مختلف است; در امور ساده بسته به نظر عرف و در موارد پيچيده بسته به نظر اهل خبره است.

احتمال ضرورت كافى نيست، بايد ضرورت ثابت شود; ولى در موارد خطر، خوف خطر كافى است و يقين به خطر لازم نيست.

درصورتی‌که هم‌جنس يافت نشود، جايز است.

در فرض سؤال دكتر بايد او را به طبيب زن راهنمايى كند; مگر اينكه آن زن واقعاً اعتقادى به طبيب زن نداشته باشد و خود را ناچار بداند.

جايز نيست.

تنها در صورت ضرورت براى درمان جايز است.

تنها به مقدارى كه لازم است بايد عريان شود.

تفاوتى ميان اين دو نيست.

درصورتی‌که مراجعه به پزشک غیر هم‌جنس همچنین لمس يا مشاهده براى تشخيص بيمارى ضرورت داشته باشد جايز است.

درصورتی‌که در عدم مراجعه به حاذق‌تر، بيم خطر و ضرر باشد، بايد حاذق‌تر را مقدّم بشمرد؛ و اگر بيم ضرر و خطرى نباشد، معيار هم‌جنس بودن است. (البتّه در مواردى كه معاينات بدنى لازم است).

بديهى است حاذق بودن را تنها اهل خبره می‌توانند تشخيص دهند.

درصورتی‌که بيمار خود را ناگزیر از مراجعه به غير هم‌جنس ببيند، مراجعه به غير هم‌جنس مجاز است.

مادامی‌که مميّز نباشند، لمس و نظر جايز است؛ و هنگامی‌که به حدّ تميز رسيدند نگاه كردن قبل از بلوغ، اگر مفسده خاصی نداشته باشد، اشكالى ندارد.