مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

هرگاه نيّتشان خدمت باشد و گرفتن اجر و مزد براى تأمين زندگى صورت گيرد، اجر و پاداش اخروى آن‌ها محفوظ است.

جايز نيست.

وظیفه‌اش آن است كه دخالت نكند و او را به فرد آگاه‌تری هدايت نمايد.

در صورت عدم‌تشخیص، لازم است او را به ديگرى ارجاع دهد.

اگر بدون آزمايش تشخيص بيمارى ممكن نيست بايد به سراغ آن برود، (مگر اينكه وقت كافى موجود نباشد)؛ و اگر بيمارى طبق موازين تشخيص داده‌شده و آزمايش براى اطمينان بيشتر است، وجوبى ندارد.

در فرض مسئله دليلى بر وجوب و جواز این‌گونه درمان‌ها نداريم. ولى اگر بيمار خودش با علم به اين عوارض راضى بشود مانعى ندارد.

انتخاب راه دو لازم است.

اگر احتمال بهبودى، احتمال قابل‌توجهی است بايد اقدام كرد (البتّه با جلب رضايت بيمار)؛ و اگر احتمال ضعيف است و احتمال خطر نيز وجود دارد اقدام نكنيد.

درصورتی‌که جرّاحى سبب طول عمر شود، مريض می‌تواند به خاطر عوارض ناخوشايند جرّاحى، از آن صرف‌نظر كند; ولى اگر بدون جرّاحى، بيمار در معرض مرگ باشد، طبيب يا كسان مريض مجازند اقدام به جرّاحى كنند، هرچند بيمار راضى نباشد.

درصورتی‌که عوارض مهمی باشد بايد به بيمار بگويد، در غير اين صورت لازم نيست.

بايد از طريقى كه مشكلات آن كمتر استفاده كرد و اين منوط به تشخيص اهل خبره است.

اگر وضع بيمارى روانى او و همچنين در صد احتمال نجات با جرّاحى در حدّى است كه عقلا چنين اقدامى را معقول و منطقى می‌دانند شرعاً اشكالى ندارد. در ضمن بايد شخص نامبرده (اگر قدرت تشخيص دارد) يا ولی او (در صورت عدم قدرت تشخيص بيمار) با اين كار موافقت كند.

مخيّر است كه يكى از اين دو طرف را انتخاب كند.

درصورتی‌که بيمار راضى باشد و اطّلاع كافى به او داده شود، مانعى ندارد.

۱. اگر احتمال قابل‌ملاحظه‌ای براى بهبودى باشد، احتياط آن است كه كوتاهى نكند.۲. اگر احتمال مرگ زياد نباشد جايز است.