مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

جايز نيست مُحرِم همسر خود را از روى شهوت ببوسد، ولازم است بوسيدن بدون قصد لذّت را نيز ترك كند.

اولاً:تقبيل همسر بدون شهوت هم كفاره دارد و كفاره‌اش يك گوسفند است. ثانياً: اگر همسر را به قصد لذت ببوسد و انزال شود كفاره‌اش يك شتر است و اگر انزال نشود نيز كفاره دارد و كفاره آن بنابر احتياط يك شتر است

اگر زن اختيارى نداشته و راضى نبوده، چيزى بر او نيست و بر مرد هم كفّاره‌اى واجب نشده است.

كفاره بوسيدن غير همسر مانند بوسيدن همسر است.اولاً: تقبيل همسر بدون شهوت هم كفاره دارد و كفاره‌اش يك گوسفند است. ثانياً: اگر همسر را به قصد لذت ببوسد و انزال شود كفاره‌اش يك شتر است و اگر انزال نشود نيز كفاره دارد و كفاره آن بنابر احتياط يك شتر است.

نزديكى با همسر در حال احرام حرام است و هرگاه در حال «احرام حج» از روى علم و عمد با همسر خود نزديكى كند، چنانچه قبل از وقوف به عرفات يا مشعر الحرام صورت گيرد، حجّ او فاسد مى‌شود؛ ولى بايد آن را تمام كرده، و سال آينده اعاده نمايد، و كفّاره آن يك شتر است، و بايد آن زن و مرد تا پايان مناسك حج از هم جدا شوند، يا شخص سوّمى با آنها باشد، و در سال بعد نيز هنگامى كه به آن مكان ـ كه عمل مذكور در آن واقع شده ـ مى‌رسند، بايد تا پايان حج از هم جدا شوند.

هرگاه نزديكى با همسر در حال احرام بعد از وقوف به عرفات و مشعرالحرام و قبل از طواف نساء صورت گيرد، حج او صحيح است؛ هرچند گناه كرده و يك شتر كفّاره دارد.

هرگاه نزديكى با همسر عالمآ و عامدآ در «عمره تمتّع» واقع‌شده باشد، كفّاره آن بنا بر احتياط واجب يك شتر است؛ ولى عمره او باطل نمى‌شود. خواه اين عمل قبل از سعى صفا و مروه باشد، يا قبل از تقصير و بيرون آمدن از احرام، ولى احتياط مستحب آن است كه اگر قبل از سعى باشد، عمره را در صورت امكان تمام كرده، سپس آن را اعاده كند.

هرگاه نزديكى با همسر از روى علم و عمد در «عمره مفرده» واقع شود اگر قبل از اتمام سعى صفا و مروه باشد عمره او باطل است، و يك شتر بايد كفّاره بدهد، و احتياط واجب آن است كه عمره را تمام كرده، و در ماه قمرى بعد به يكى از ميقاتها رفته مجدّدآ احرام ببندد، و عمره مفرده را اعاده كند، و فرقى ميان عمره واجب و مستحب نيست؛ امّا اگر بعد از طواف و سعى (وقبل از تقصير) باشد، عمره او باطل نخواهد شد ولى كفاره دارد، و كفاره‌اش بنابر احتياط واجب يك شتر است.

هرگاه از روى فراموشى، يا غفلت، يا ندانستن مسئله نزديكى كند، ضررى به حج يا عمره او نمى‌زند و كفّاره هم ندارد و حکم حرمت نزدیکی در حال احرام و احکام آن مربوط به كسى است كه عالمآ آن را انجام مى‌دهد.

اگر بدون آميزش از همسر خود تمتّع ببرد، بايد يك شتر كفّاره بدهد؛ ولى حج او صحيح است و در سال آينده لازم نيست حج بجا آورد. حكم زن نيز همین‌گونه است.

هرگاه مرد محرم با همسر خود، كه وى نيز محرم است، از روى اجبار نزديكى كند، چيزى بر زن نيست، ولى مرد در صورت علم و عمد علاوه بر كفّاره خود، بايد كفّاره زن را نيز بدهد؛ امّا اگر اين كار با علم و رضایت زن صورت گيرد، هرکدام بايد يك كفّاره بدهند.

كفّاره در همه موارد نزدیکی در حال احرام، يك شتر است و فرقى ميان ‌همسر دائم و موقّت نيست. همچنين نزديكى از جلو و عقب در اين احكام يكسان است.

احكام نزدیکی با همسر در حال احرام، در حج واجب و مستحب و حج نيابتى يكسان است.

در صورت نزدیکی محرم با همسر در حج نيابتى، اجير حقّ مال‌الاجاره دارد، هرچند بايد به وظايف نزدیکی با همسر در حال احرام عمل کند (البته اين احكام در صورت علم و عمد است).

هرگاه در حال احرام چنین کاری انجام بدهد، چنانچه قبل از وقوف به عرفات يا به مشعرالحرام صورت گيرد، حج او فاسد مى‌شود؛ ولى بايد آن را تمام كرده و سال آينده اعاده نمايد و كفّاره آن يك شتر است و اگر اين عمل بعد از وقوف در مشعرالحرام و قبل از طواف نساء صورت گيرد، حج آن‌ها صحيح است؛ ولى گناه كرده‌اند و يك شتر كفّاره دارد.