مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

عرق حائض و جنب نجس نیست و لباس‌هایی که در این حالت پوشیده می‌شوند چنانچه آلوده به نجاستی نشده باشند پاک هستند.

هرگاه جنب از حرام به‌واسطه نداشتن آب، يا عذر ديگر، يا تنگى وقت تيمّم كند، عرق‌های بدن او بعدازآن پاك و نماز با آن صحیح است ولی مادام که بدن یا لباس از سابق عرق دارد با آن نماز نخواند بنا بر احتیاط واجب، ولی عرق‌های بعد از تیمم مانعی ندارد.

نجس نمی‌شود مگر اینکه دستش آلوده به چیز نجسی شده باشد.

نجس بودن چيزى از سه‌راه ثابت می‌شود: اوّل آن‌که انسان يقين پيدا كند، ولى گمان حتّى گمان قوى كافى نيست؛ بنابراين، غذا خوردن در بعضى از اماكن عمومی که گاه انسان گمان قوى به نجس بودن آن‌ها دارد جايز است، مگر آن‏كه يقين به نجاست پيدا كند. دوم آن‌که «ذواليد» يعنى كسى كه چيزى در اختيار اوست (مانند صاحب‌خانه و فروشنده و خدمتكار) خبر دهد كه آن چيز نجس است. سوم دو نفر عادل و يا حتّى يك نفر گواهى دهد.

منظور از رطوبت براى سرایت این است که وقتى دست‌خشک بر آن شىء مرطوب بگذارد، انسان به‌آسانی آثار ترى را ببیند. احساس سردى در دست هیچ ارتباطى به رطوبت ندارد و نجاست به آن منتقل نمی‌شود و این سؤال دلیل وسواسى بودن شماست.

دست او نجس نمی‌شود، همین‌طور هر دو چیزى که می‌داند یکى از آن دو نجس شده، ولى نمی‌داند کدام نجس است ملاقات با یکى از آن دو سبب نجاست نمی‌شود.

آبى كه قبلاً پاك بوده شك داريم‏ نجس شده يا نه پاك است و آبى كه قبلاً نجس بوده شك داريم پاک‌شده يا نه نجس است.

هرگاه مى‏داند يكى از دو ظرف، يا دو لباس كه هر دو قابل‌استفاده اوست نجس شده و نداند كدام است بايد از هر دو اجتناب كند (مثلاً در مورد خوردن یا استفاده برای لباس نمازگزار)، امّا اگر مثلاً نداند لباس خودش نجس شده، يا لباس شخص بيگانه‏اى كه مورداستفاده او نيست، اجتناب لازم ناست.

در ملاقی اصل بر طهارت است ولی در شبهه محصوره، احتیاط واجب است که از دو طرف شبهه اجتناب شود ولی اگر چیزی فقط با یک‌طرف از آن‌ها ملاقات کند حکم طهارت را دارد.

چون آن مقدار از گندم‌ها قابل طهارت نیست و شبهه محصوره است باید از همه اجتناب کرد. می‌توانند آن را به‌عنوان علوفه دام یا برای کشت استفاده کنند.

می‌توانند گندم‌ها را آب‌کشیده و سپس آرد کنند بعلاوه استفاده از این‌ها برای مرغ داری و یا خوراک دام اشکالی ندارد.

هرگاه «ذواليد» يعنى كسى كه چيزى در اختيار اوست خبر دهد كه آن چيز، نجس يا پاك است بايد قبول كرد، خواه عادل باشد يا نه به‌شرط اين‏كه بالغ باشد.

خبر دادن غيربالغ در اين‏ باره قبول نيست، مگر اين‏كه اطمينان از گفته او حاصل شود.

هرگاه اطمینانی حاصل نشود، اعتباری ندارد.

در مسئله نجاست یقین قطعى و صد در صد لازم است و مادامی‌که چنین یقینى حاصل نشود تکلیفى ندارید و اگر یقین صد در صد حاصل شد اجتناب لازم است مگر در موارد اضطرار.