مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

درصورتی‌که دست و دهان خود را آب بکشد نمازش صحیح است ولی ممکن است مقبول درگاه خدا واقع نشود مگر اینکه توبه کند.

نمازخواندن با عطر و ادکلن اشکالی ندارد.

شرب خمر حرام و از گناهان کبيره است؛ بايد فوراً توبه حقيقي کند و نماز خود را به‌جا آورد. البته چنانچه در حال مستي باشد نمازش باطل است ولي اگر مست نباشد، بايد دست و دهان خود را آب بکشد، وضو بگيرد و نماز بخواند هرچند ثواب نماز او کمتر است، ضمناً بدن و لباس او که با اين نجاست برخورد نداشته است پاک است.

لباس زينتى چيزى است كه زن‌ها براى زيبايى آن را مى‌پوشند و شبيه آرايشى است كه در صورت خود انجام مى‌دهند.

هرگاه در بين نماز بفهمد كه قسمتى را كه بايد بپوشاند پيداست بايد فوراً آن را بپوشاند، به‌شرط اين‏كه كارى كه صورت نماز را بر هم مى‏زند به‌جا نياورد و چنانچه پوشاندن آن زياد طول بكشد احتياط واجب آن است خود را بپوشاند و نماز را تمام كند و دوباره بخواند.

در فرض سؤال، نماز او صحيح است.

در فرض سؤال، درصورتی‌که جاهل قاصر بوده است اعاده‌ی نماز لازم نیست ولی از این به بعد رعایت کند.

انسان می‌تواند خود را در نماز با برگ درختان يا علف بپوشاند، ولى احتياط مستحب آن است هنگامى ‏از این‌ها استفاده كند كه چيز ديگرى نباشد.

اگر چيزى غير از گِل در اختيار ندارد بايد بدن خود را با آن بپوشاند و نماز بخواند.

هرگاه شخص برهنه، چيزى براى پوشانيدن بدن در نماز ندارد، چنانچه احتمال می‌دهد تا آخر وقت پيدا كند، احتياط واجب آن است كه نماز را به تأخير اندازد و اگر پيدا نكرد چنانچه كسى او را می‌بیند بايد نشسته نماز بخواند و عورت خود را به اين طریق بپوشاند و اگر كسى او را نمی‌بیند ايستاده نماز بخواند و بنا بر احتياط واجب عورت را با دست بپوشاند و ركوع و سجود را با اشاره انجام دهد و براى سجود سر را قدرى پایین‌تر بياورد.

نمازگزار باید در نماز احتياط و قضای سجده و تشهد همانند هنگام نماز خود را بپوشاند.

در سجده قرآن حجاب کامل لازم نیست و ستر عورت کفایت می‌کند.

احتیاط آن است که مرد لباس مخصوص زنان و زن لباس مخصوص مردان را نپوشد، ولى نماز با آن اشکال ندارد.

منظور لباسى است که در عرف عام می‌گویند لباس زنانه است و نیز لباس‌های مشترک، درصورتی‌که شکل آن‌ها متفاوت باشد جزء لباس‌های اختصاصى محسوب می‌شود.

بنا بر احتياط واجب انسان باید از پوشيدن لباس شهرت خوددارى كند و منظور از لباس شهرت لباسى است كه جنبه رياكارى دارد و می‌خواهد به‌وسیله آن مثلاً به زهد و ترك دنيا مشهور شود، خواه از جهت پارچه يا رنگ آن باشد يا دوخت آن؛ امّا اگر واقعاً قصد او ساده پوشيدن است و جنبه رياكارى ندارد نه‌تنها جايز است بلكه عملى است شايسته و اگر كسى بالباس شهرت نماز بخواند نماز او باطل نيست.