اگر كسى بگويد من وصى يا ولی میت هستم، يا ولی میت به من اجازه داده كه اعمال او را انجام دهم و بدن میت در اختيار اوست، انجام كارهاى میت بايد با اجازه او باشد.
اگرچند نفر باهم شريك باشند هرکدام سهمش به حدنصاب برسد بايد زكات را بدهد.
به همان صورت به مرجع خود میدهد و جریان را میگوید تا در مصرف مشترک صرف شود.
بهتر آن است برنامهریزی كنند كه وقت مردم تلف نشود.
در صورت عدمتشخیص، لازم است او را به ديگرى ارجاع دهد.
الزام پدر تأثیری ندارد ولی اگر ترک کردن جماعت از ناحیه پسر باعث اذیت و آزار پدر گردد باید آن را به مقداری که موجب عسر و حرج نمیشود انجام داد.
بچهها از پدر و مادر و بالعکس ارث میبرند ولى زن و شوهر از یکدیگر ارث نمیبرند.
ظاهر آب مسجد این است که وقف مسجد است مگر اینکه خلاف آن ثابت شود.
درصورتیکه مالی از خود به ارث گذاشته باشد باید دین او را از اموالش داد و اگر مالی نداشته باشد دین او را میتوان از زکات پرداخت کرد.
ورثه بعد از اجازه نمىتوانند از حرف خود برگردند، خواه قبل از فوت اجازه داده باشند يا بعدازآن بنابر احتياط واجب.
در فرض مسئله دخترعمو و پسرعموی پدرى ارث نمیبرند، فقط ابوینى ارث میبرد.
هرگاه به عدّهای سلام كند و در میان آنها بعضى مشغول نماز باشند اگر نمازگزار شك كند كه سلام كننده قصد او را داشته يا نه نبايد جواب دهد و نيز اگر بداند قصد او را هم داشته، ولى ديگرى جواب سلام را بدهد، امّا در اين صورت اگر ديگران جواب نگويند او بايد جواب دهد.
در فرض سؤال کافی است همان محل را بنا بر احتیاط واجب به نیت غسل بشویند.
درصورتیکه نوع نذر را فراموش کرده باشد و یا شک بین چند مورد دارد و نمیتواند احتياط كند و به تمام موارد عمل نماید، بین مواردی که احتمال میدهد قرعه میزند و طبق آن عمل مینماید. در صورت شك یا فراموشی مقدار آن، آن مقدار كه يقينى است بجا میآورد.
هرگاه قنوت را عمداً ترك كند قضا ندارد و اگر فراموش كند اگر پيش از آنكه بهاندازه ركوع خم شود يادش بيايد مستحب است بايستد و بخواند و اگر در ركوع يادش بيايد مستحب است بعد از ركوع قضا كند و اگر در سجده یا بعدازآن يادش بيايد بعد از سلام نماز قضا نمايد.
