مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

درصورتی‌که سبب توهین به جماعت اوّل یا امام جماعت شود نمازشان باطل است.

اگر موجب ترویج باطل نشود، مانعى ندارد.

اگر مفسده خاصی نداشته باشد، اشکالى ندارد.

امام جماعت بهانه‌ای نماز را رها می‌کند و یکی از مأمومین که شرایط امامت جماعت دارد را مقداری جلو می‌آورد و به مردم اعلان می‌کند که نماز را با وی تمام کنند و اگر چنین کسی در صف جماعت نباشد می‌تواند به مردم اعلام کند که من وضو ندارم (بی‌آنکه شرح دهد) و به آن‌ها بگوید نمازشان را ادامه دهند.

روزه از عبادات است و لازم است با نيّت به‌جا آورده شود، در موقع نيّت لازم نيست به زبان بگويد، يا از قلب خود بگذراند همين اندازه كه در نظرش اين باشد كه براى اطاعت فرمان خدا از اذان صبح تا مغرب كارهايى كه روزه را باطل می‌کند ترك نمايد كافى است.

اشکال دارد.

نماز دوّم مأموم اشکال دارد مگر اینکه احتمال دهد در نماز اوّلش خللى بوده یا قصد نماز قضا براى خودش یا شخص میتی نماید.

جايز است «امام جماعت» كه یک‌بار نماز خود را با جماعت خوانده آن را با جماعت ديگرى دوباره بخواند، امّا بيش از دو بار اشكال دارد، بنابراين يك امام جماعت می‌تواند در دو مسجد اقامه جماعت كرده و نماز را دوباره بخواند.

بايد احتياطاً كمى قبل از اذان صبح و كمى هم بعد از مغرب، ازآنجام مبطلات روزه خوددارى كند تا يقين حاصل كند كه تمام اين مدّت را روزه داشته است.

همین‌که زنان جلوتر از مردان نباشند کافی است.

در صورت اشتباه نماز صحیح است ولی عمداً نمی‌تواند این‌گونه بخواند.

هرگاه كسى بخواهد روزه‏اى غير از روزه ماه رمضان به‌جا آورد بايد آن را معيّن كند، مثلاً نيّت كند روزه قضا می‌گیرم، يا روزه نذر به‌جا می‌آورم.

در ماه مبارك رمضان‌ همين اندازه كه نيّت كند فردا را روزه می‌گیرم كافى است، بلكه اگر نداند ماه رمضان است يا بداند و فراموش كند و روزه ديگرى را قصد كند روزه ماه رمضان حساب می‌شود، ولى اگر عمداً در ماه مبارك رمضان نيّت روزه غير ماه رمضان را كند (درحالی‌که می‌داند در ماه رمضان روزه غير ماه رمضان صحيح نيست) روزه او باطل است، يعنى نه از رمضان حساب می‌شود و نه از غير آن.

لازم نيست در موقع نيّت، معيّن كند كه روز اوّل ماه است يا دوم يا غير آن، حتّى اگر روزى را تعيين كند مثلاً بگويد به نيّت روز دوم ماه روزه می‌گیرم بعد معلوم شود سوم بوده، روزه او صحيح‏ است.

اگر پيش از اذان صبح نيّت روزه كند و بعد بی‌هوش يا مست شود و در بين روز به هوش آيد درحالی‌که کاری که روزه را باطل می‌کند انجام نداده باشد، احتياط واجب آن است روزه آن روز را تمام كند و قضاى آن را هم به‌جا آورد.