مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

هرگاه زن بگويد شوهر ندارم می‌توان حرف او را قبول كرد به‌شرط آن‏كه متّهم نباشد.

از قضیه شخصیه اطلاعی نداریم ولی به‌طورکلی نباید بچه‌های شیعه و اموالشان تحت نظر یک فرد وهابی بوده باشد.

هرگاه زن بگويد یائسه‌ام قبول ادّعاى او اشكال دارد مگر این‌که زن متهم نباشد و با قرائنی مانند سن زن و یا گفته طبیب تطبیق داشته باشد.

درصورتی‌که به تشخیص حاکم شرع، فرزند با حضانت پدر در معرض انحراف و فساد قرار می‌گیرد حقّ حضانت او ساقط می‌شود.

هرگاه با زنى ازدواج كند و كسى بگويد آن زن شوهر داشته ولى خودزن بگويد نداشته‌ام و شرعاً هم ثابت نشود بايد حرف زن را قبول كرد، ولى اگر فرد مورد اعتمادى تصديق كند كه شوهر داشته احتياط واجب آن است كه او را طلاق دهد.

اگر خوف انحراف بچه باشد، نباید بچه را به چنان مادرى سپرد.

هر دو مسئولیت دارند و در صورت بیماری والدین، فرزندان وظیفه‌دارند برای آن‌ها پرستار بگیرند و حق‌الزحمه آن را در صورت فقیر بودن والدین، فرزندان بدهند و اگر به‌جای پرستار خودشان اقدام کردند مانعی ندارد.

مستحب است در شوهر دادن دخترى كه به حدّ بلوغ رسيده تعجيل كنند، همچنين در مورد زن دادن به پسرانى كه نياز به همسر دارند.

طفل متولّد از زنا، ازنظر حضانت وجوب انفاق و مانند آن‌ها (جز در مواردى که دلیل قائم بر استثنا آن شده است مانند مسئله ارث) حکم فرزند شرعى را دارد، بنابراین ولدالزّنا وجوب نگهدارى و تربیت را دارد فقط ارث نمی‌برد و به زانی سپرده می‌شود.

حضانت فرزند نامشروع بر عهده‌ی زانی و زانیه است و در مواردی که مفسده دارد حاکم شرع تصمیم می‌گیرد و اگر فسادى هست جلوى آن را می‌گیرد.

كسى كه از زنا متولدشده هرگاه زن بگيرد و بچه‌ای پيدا كند آن بچه حلال‌زاده است.

با اجازه حاکم شرع مانعى ندارد.

درمجموع هنگام جدایی زن از مرد، توانایی مردان بر حمایت از فرزندان و رفع نیازهای اقتصادی کودکان بیش از زنان است ولی اگر در مواردی ثابت شود که حضانت پدر مصالح کودک را به خطر می‌اندازد یا این‌که عسر و حرج شدیدى براى مادر پیدا شود که براى پدر نباشد او را به مادر می‌سپارند. ضمناً به این نکته توجّه داشته باشید که قوانین اسلام ـ بلکه هر قانونى ـ ناظر به حال اکثریت است و موارد نادر و اتّفاقى معیار نیست. بی‌شک مصلحت فرزندان غالباً ایجاب می‌کند که زیر نظر پدران باشند و به خاطر همین بوده که اسلام چنین قانونى وضع کرده است، ولى چون شما تنها به موارد خاصی توجّه کرده‌اید، تعجّب نموده‌اید. البتّه مسئله صلاحیت پدر، یا مادر در مورد حضانت شرط است و اگر یکى از آن دو فاقد صلاحیت باشد، حقّ آن‌ها سلب می‌شود.

هرگاه مردى روز ماه مبارك رمضان يا در حال عادت همسرش، با او نزديكى كند گناه كرده، ولى بچه‌ای كه از آنان به دنيا می‌آید حلال‌زاده است.

درصورتی‌ که بتوانند باهم توافق کنند مشکل نیست در غیر این صورت قرعه می‌زنند.