مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

مادامی‌که مميّز نباشند، لمس و نظر جايز است؛ و هنگامی‌که به حدّ تميز رسيدند نگاه كردن قبل از بلوغ، اگر مفسده خاصی نداشته باشد، اشكالى ندارد.

درصورتی‌که بيمار خود را ناگزیر از مراجعه به غير هم‌جنس ببيند، مراجعه به غير هم‌جنس مجاز است.

بديهى است حاذق بودن را تنها اهل خبره می‌توانند تشخيص دهند.

درصورتی‌که در عدم مراجعه به حاذق‌تر، بيم خطر و ضرر باشد، بايد حاذق‌تر را مقدّم بشمرد؛ و اگر بيم ضرر و خطرى نباشد، معيار هم‌جنس بودن است. (البتّه در مواردى كه معاينات بدنى لازم است).

درصورتی‌که مراجعه به پزشک غیر هم‌جنس همچنین لمس يا مشاهده براى تشخيص بيمارى ضرورت داشته باشد جايز است.

تفاوتى ميان اين دو نيست.

تنها به مقدارى كه لازم است بايد عريان شود.

تنها در صورت ضرورت براى درمان جايز است.

جايز نيست.

در فرض سؤال دكتر بايد او را به طبيب زن راهنمايى كند; مگر اينكه آن زن واقعاً اعتقادى به طبيب زن نداشته باشد و خود را ناچار بداند.

درصورتی‌که هم‌جنس يافت نشود، جايز است.

احتمال ضرورت كافى نيست، بايد ضرورت ثابت شود; ولى در موارد خطر، خوف خطر كافى است و يقين به خطر لازم نيست.

موارد مختلف است; در امور ساده بسته به نظر عرف و در موارد پيچيده بسته به نظر اهل خبره است.

اضطرار یک امر عرفى است، هرگاه تشخيص داده شود راه منحصر به پزشك جنس مخالف است، يا اگر منحصر نيست عسر و حرج دارد، مصداق ضرورت محسوب می‌شود.

درصورتی‌که مورد اعتماد باشند اشكالى ندارد.