مرکز پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی

تنها گذاشتن محتضر، گذاشتن چيزى سنگين روى شكم او و حضور جُنُب و حائض نزد او و همچنين گريه كردن، حرف زدن و تنها گذاشتن زن‌ها نزد او را، از مكروهات شمرده‌اند.

درصورتی‌که بتواند خودش ادا کند باید اقدام کند والا وصیت می‌کند.

به‌قصد احتیاط مانعی ندارد.

اوّل صورت، بعد دست راست و بعد دست چپ را بشويد و بعد از آن مسح سر و بعد مسح پاها را انجام دهد و بنابر احتياط واجب پاى‏ چپ را پيش از پاى راست مسح نكند.‌

اين كه كارهاى وضو را چنان به جا آورد كه بگويند پشت سرهم انجام مى دهد و اگر چنين كند وضوى او صحيح است، هرچند بر اثر گرمى هوا و وزش باد اعضاى سابق خشك شده باشد، مثلاً موقعى كه مى خواهد دست راست را بشويد صورت او خشك شود، ولى اگر طورى انجام دهد كه پشت‌سرهم نباشد وضوى او باطل است، هرچند بر اثر سردى هوا اعضاى قبل، خشك نشده باشد.

راه رفتن در بين وضو اشكال ندارد، بنابراين اگر بعد از شستن صورت و دست ها چند قدم راه برود و بعد مسح سر و پا را بكشد وضوى او صحيح است.

چنانچه در هنگام شستن اعضا فاصله نشده باشد اشکالی ندارد.

اگر موالات به هم نخورد اشکالی ندارد.

در فرض سؤال، نمی‌تواند به سایر ورثه رجوع کند؛ مگر این‌که با توافق آن‌ها این کار را کرده باشد و در این صورت باید طبق توافق عمل شود

غسل، كفن، نماز و دفن میّت مسلمان واجب كفائى است؛ يعنى اگر بعضى انجام دهند، از ديگران ساقط می‌شود و چنانچه هیچ‌کس انجام ندهد، همه معصيت کرده‌اند و در اين مسئله تفاوتى ميان فرقه‌های مختلف مسلمانان نيست.

هرگاه كسى مشغول غسل و کفن و نماز و دفن میّت شود بر ديگران واجب نيست اقدام نمايند، امّا اگر عمل خود را نيمه‏كاره بگذارد بايد ديگران تمام كنند و هرگاه شك كند كسى اقدام به كارهاى میت كرده است يا نه بايد خودش اقدام كند.

براى غسل و كفن و نماز و دفن میّت بايد از ولی او اجازه بگيرند، شوهر نسبت به زن خود از همه اَوْلىاست، سپس كسانى كه از میّت ارث می‌برند به ترتيبى كه در ارث بیان‌شده، ولايت بر میّت دارند و چنانچه در يك طبقه وارث مرد و زن باشند، احتياط واجب اين است از هر دو اجازه بگيرند.

اگر كسى بگويد من وصى يا ولی میت هستم، يا ولی میت به من اجازه داده كه اعمال او را انجام دهم و بدن میت در اختيار اوست، انجام كارهاى میت بايد با اجازه او باشد.

هرگاه میت براى كارهاى خود شخص ديگرى غير از ولى را معيّن كند، مثلاً وصیت كند فلان شخص بر من نماز بخواند، واجب است به آن عمل شود و احتياط مستحب آن است كه از ولى هم اجازه بگيرد، امّا كسى كه میت، او را براى انجام اين كارها معيّن كرده واجب نيست اين وصیت را قبول كند، اگرچه قبول بهتر است و اگر قبول كرد بايد به آن عمل كند.

هرگاه بداند ولى راضى است، امّا صريحاً با زبان اجازه نداده است، همين اندازه كه اجازه او از ظاهر حال نمايان باشد كافى است.