حکم نيت ريا در بخشي از نماز
آیا اگر قسمتی از نماز بهقصد ریا انجام شود نماز باطل میشود؟
اگر قسمتى از نماز را بهقصد ريا انجام دهد نماز باطل است، خواه قسمت واجب باشد مثل حمد و سوره، يا مستحب مانند قنوت، بنابراحتياط واجب.
اگر قسمتى از نماز را بهقصد ريا انجام دهد نماز باطل است، خواه قسمت واجب باشد مثل حمد و سوره، يا مستحب مانند قنوت، بنابراحتياط واجب.
هركس براى ريا يعنى نشان دادن به مردم نماز يا عبادت ديگرى را انجام دهد علاوه بر اينكه عبادتش باطل است گناه كبيره نيز انجام داده است و اگر خدا و مردم را هر دو در نظر بگيرد باز عملش باطل و گناه كبيره است.
نيّت بايد تا آخر نماز ادامه داشته باشد و اگر طورى غافل شود كه نداند چه مىكند نمازش باطل است.
نماز را بايد بهقصد قربت يعنى براى اطاعت فرمان خدا انجام داد و لازم نيست نيّت را به زبان آورد و يا در اوّل نماز از قلب بگذراند، همين اندازه كه اگر سؤال كنند چه مىكنى، بتواند جواب دهد كه براى خدا نماز مىخوانم كافى است.
هرگاه در موقعى كه مشغول ذكر واجب است كسى به او تنه بزند، يا به علّت ديگرى بدن از آرامش بيرون رود، بايد بعد از آرام گرفتن دوباره ذكر را بگويد، ولى حركات مختصر اشكال ندارد.
وظیفه شما ارشاد جاهل است که از واجبات است خواه عمل کنند یا نکنند.
هرگاه در موقع قرائت حمد و سوره يا تسبيحات بىاختيار بهقدری حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج شود و يا مثلاً در میان جمعیت باشد و به او تنه بزنند و او را حركت دهند احتياط واجب آن است كه بعد از آرام گرفتن بدن آنچه را در حال حركت خوانده دوباره بخواند.
مطلق ذکر تمام اذکار را شامل میشود حتی اذکاری که دستور خاص دارد اما ذکر مطلق عبارت است از اذکاری که دستور خاصی درباره آنها وارد نشده است.
این جمله بالخصوص، بهعنوان ذكر مطلق گفته نشود بهتر است.
جملههایی كه نام خداوند و اوصاف او و يا تقاضائى از خداوند را در بردارد ذكر مطلق است.
هرگاه در حال حركت بدن ذكر بگويد مثلاً موقع رفتن به ركوع يا در حال رفتن به سجده تكبير آن را بگويد نمازش صحیح است ولی کار خلافی کرده است مگر آنکه قصدش مطلق ذكر باشد، يعنى نه آن تكبير مخصوصى كه مثلاً قبل از سجده در حال ايستادن گفته میشود، بلكه ازآنجاکه ذكر خدا در هر جاى نماز خوب است تكبير مىگويد.
پیش از آنکه شروع به خواندن سوره «حمد» کند مستحب است ذکر «به حول الله» را بگوید.